»
IJsbeer tussen de bloemen
Uit besproken boek "Het is niet zo dat ik niet van mensen houd", verklaart de natuurfotograaf Michael Poliza, die na een boek over de Afrikaanse woestijn nu de natuur van de poolgebieden in beeld heeft gebracht.
"Ik houd er alleen van om de natuur te bezoeken voordat de mens de kans heeft gehad het te veranderen." Sinds 2005 bezocht Poliza de beide poolcirkels verschillende malen, weken en maandenlang, om de omgeving en dieren daar te fotograferen.
"Het is er uiteraard anders werken dan in Afrika", zegt de Duitser Poliza, die veel tijd in Kaapstad doorbrengt, "er is veel minder kleur in de poolgebieden. Blauw en alle tinten grijs tussen wit en zwart domineren, met slechts af en toe een kleuraccent. Bovendien is het veel onherbergzamer. Batterijen gaan maar een minuut of veertig mee. En om ze te verwisselen in een sneeuwstorm is geen sinecure."
Flessen propaan
Ook reizen was niet altijd makkelijk. Om pinguïns te fotograferen kon hij nog mee met een Antarctische cruise, maar om bij de walrussen te komen moest hij aan boord van een gammel bootje van een Eskimo-kapitein stappen. Op de ruwe zee moest hij de flessen propaan vasthouden om te voorkomen dat ze over het dek zouden rollen.
"Het was het meest vervallen, meest gevaarlijk onzeewaardige vaartuig dat ik tijdens al mijn reizen ben tegengekomen." Eenmaal op het eiland kwam er bovendien nog eens een zware storm op hem af, met de dichtstbijzijnde nooddiensten op vele duizenden kilometers afstand.
"Ik was doodsbang", geeft Poliza toe. "Terugkijkend was het de moeite waard, maar op het moment zelf dacht ik daar anders over."
Zelfportret
In het boek is te zien waar Poliza zo trots op is. Hij kiest voor verrassende foto's: een ijsbeer in een veld bloeiende bloemen, een close-up van de voeten van de pinguïn, een kapotgevroren rots.
Voor de foto van de ijsbeer tussen de bloeiende wilgenroosjes moest Poliza een week lang kamperen in een tent omringd door prikkeldraad om de ijsberen op afstand te houden. Al het voedsel moest luchtdicht afgesloten blijven om de ijsberen niet te lokken.
"Er kwamen wel twintig ijsberen langs die week. Het was een fantastische gelegenheid." "Die foto van de pinguïnvoeten heb ik vanaf een kleine heuvel genomen. Door hem 180 graden te draaien lijkt het een zelfportret van mijn eigen voeten."
Geen opgeheven vingertje
Dat soort humor is belangrijk voor Poliza. "Als je ergens hartelijk om kan lachen, dan schept dat een band. En die geeft weer een verantwoordelijkheid."
"We zijn alleen bereid te vechten voor iets dat ons na aan het hart staat. Iets waarvan we denken dat het de moeite waard is. Kijk hoe mooi dit is! Doe iets! Het is een oproep te vechten voor onze toekomst, maar zonder opgeheven vingertje."
Wat denkt Poliza dan over het mislukken van de klimaattop in Kopenhagen, waar geen bindende afspraken gemaakt konden worden over het bestrijden van de klimaatverandering? Is hij niet geneigd de afgevaardigden met zijn lijvige boek om de oren te slaan? "Ik moet toegeven dat het erg verleidelijk is. Maar we moeten nu vooral niet opgeven."
Michael Poliza - AntArctic - teNeues (import Nilsson en Lamm) - ISBN - 9783832793173 - €98,-
»
»
»