»
Sneeuw en tegenlicht op de snelweg
Foto: NOS / Pauline Broekema Door verslaggever Pauline Broekema
Uitkijken voor de ruitenwissers, is me laatst geleerd door de wegenwachter uit een reportage van collega Marc-Robin Visscher. De motor van de wisser kan verbranden als je hem de sneeuw vooruit laat duwen. Er ligt een vuistdikke vracht op de ruit. Ben toch al snel een kwartier bezig. Ramen, dak, dan maar alles.
Stapvoets naar de snelweg bij Hilversum, terwijl op de radio de ene waarschuwing na de andere klinkt. Geen trein, geen bus. Voorspoedig bereik ik de afslag, met wel opvallend prominent de lampen van een achterligger in de spiegel. Wie heeft onder deze omstandigheden nou haast? Bij het stoplicht schiet hij voorbij. Jawel, kon het weten, een terreinwagen. Ik ga soepel de snelweg op, maar het optimisme is na twee kilometer verdwenen.
Uur later
Het stapvoets rijden van de verkeersinformatie in de praktijk. Telefoontje naar de cameraman "Ja, dit wordt niks. Reken maar tenminste op een uur later." Hij staat bij z'n auto. Er klinkt geluid van een stationair draaiende motor. "Ik kom niet eens weg!"
Een half uur later, net een gestrande auto gepasseerd die bij een praatpaal staat (hoe ouderwets), belt de redactie. Cameraman is nu met de buren aan het graven. Is een stukje opgeschoten, maar moet nog vijfhonderd meter tot waar geruimd is. "Wat doen we?" vraagt producer Joep. "Nog maar even graven", zeg ik, "Hier is het nog steeds stapvoets."
En denk ondertussen met enig genoegen aan die ene terreinwagen, een lotgenoot ergens in de file. Ik neem rustig de tijd om te genieten van de zon die bloedrood opkomt.
Gladde pap
De weg is gladde pap. Automobilisten weten dat, gelukkig, en truckers ook. Uitgezonderd de rijder van suiker in zijn enorme blauwe combinatie waarop hij ons in het Engels een zoet leven belooft. En als hij nou eens onverhoeds moet remmen? Dan staat hij ogenblikkelijk dwars op de weg. Hoe dat gaat heb ik vrijdagavond gezien bij Emmeloord.
Zo mijmer je wat af met veertig kilometer op de snelweg. Winterbanden, denk ik. Weet er alles van sinds zaterdagavond: een verjaardagsfeest, het ging over banden. Dat ze handig zijn, dat het rubber zachter is en daarom meer grip heeft op de weg. Dat er mensen zijn die vergeten ze na het voorjaar te wisselen en er halverwege de zomer geen band meer over is. Dat de autobranche `bandenhotels' kent waar de zomerbanden heen gaan en daar nu bij duizenden liggen opgeslagen.
Cameraman
Michiel heeft de schep er bij neergegooid en belt nu voor een definitief afscheid. "Ik moet nog zeker vijfhonderd meter. En als ik die heb geruimd dan kom ik op een ijslaag. En ik heb zes spekgladde verkeersdrempels te nemen. Het enige is duwen, maar dat houd ik zelfs niet vol, een halve kilometer lang."
Brabant: daar weten ze van schuiven. Er zit weer tempo in. Meer nieuws van cameraman Michiel. Die schept zich nog steeds een ongeluk, maar blijft steken. Dan maar een wegrestaurant en wachten op cameraman Maxim. Koffie en een verlaat ontbijt. Een tosti, warempel: een koude.
Bepoederde akker
Op de binnenwegen vergeet je de verkeersellende. De zon in de besneeuwde berken, witte daken van boerderijen, een zwerm vogels die zich losmaakt van een bepoederde akker. En iedereen houdt rekening met elkaar, wijkt uit, geeft voorrang.
"Mooi hè", zegt een vrouw in het Brabantse dorp Vinkel, waar we moeten zijn vanwege de Q-koorts. Ze schuift sneeuw. Haar zoon strooit zout. De vrouw van de post, die op haar fiets kerstkaarten brengt, krijgt de inzegening met die gladheid toch vooral uit te kijken.
Doen wij ook als we de terugreis aanvaarden. De files zijn opgelost. De ergste smurrie is verdwenen, voor even waarschijnlijk. Er komt meer sneeuw. Maar wij zijn net voor de bui binnen. Genoeg files gehad voor vandaag.
Deel deze pagina
»
»
»