Op de dag dat Neil Armstrong in de Saturnus V-raket stapte die hem naar de maan zou brengen, schatte hij zijn kansen op 50-50. Vijftig procent kans om te landen, vijftig procent kans om te mislukken. De kans om veilig terug te keren hield hij op negentig procent.
In het Witte Huis realiseerde men ook dat de missie wel eens tragisch zou kunnen aflopen: de vorige Apollo-vlucht was twee astronauten bijna fataal geworden toen ze de macht over hun maanlander tijdelijk kwijtraakten. Bovendien wist niemand of het maanoppervlak wel de maanlander zou kunnen houden. Er waren speculaties dat hij in het maanstof zou wegzakken als was het drijfzand.
Begrafenis op zee
Twee dagen voor de landing stelde de speechschrijver van president Nixon, William Safire, een tekst op voor als het mis zou gaan. De president zou de aanstaande weduwen van Armstrong en Aldrin bellen, waarna hij met een korte toespraak het land op de hoogte zou brengen. Tenslotte zou een geestelijke ceremonieel het contact met de astronauten beëindigen met de woorden "we vertrouwen hun lichamen toe aan de diepste der diepten" als ware het een begrafenis op zee.
De speech was uiteindelijk niet nodig en verdween in het archief van het Witte Huis. Tien jaar geleden, bij de dertigste verjaardag van de maanlanding, werd hij voor het eerst openbaar gemaakt.
Hieronder, voor het eerst in Nederlandse vertaling, de complete speech die Nixon zou hebben uitgesproken.
In het geval van een maan ramp
Het noodlot heeft bepaald dat de mannen die in vrede naar de maan gingen voor onderzoek, er zullen blijven om in vrede re rusten.
Deze dappere mannen, Neil Armstrong and Edwin Aldrin, weten dat er geen hoop op redding meer is. Maar ze weten ook dat hun offer de mensheid hoop geeft. Deze twee mannen geven hun leven in dienst van het meest nobele streven der mensheid: de zoektocht naar de waarheid en begrip.
Er zal om hen getreurd worden door hun familie en vrienden; er zal om hen getreurd worden door hun land; er zal om hen getreurd worden door de mensen van deze wereld; er zal om hen getreurd worden door een Moeder Aarde die twee van haar zonen het onbekende in durfde te sturen.
Door hun ontdekkingreis voelden de bewoners van de Aarde zich als een; door hun offer zullen ze de broederschap der mensheid hechter binden.
In vroeger tijden keek men naar de sterren en zag helden in de sterrenbeelden. Wat we in de moderne tijd doen lijkt daarop, maar onze helden zijn heroïsche mannen van vlees en bloed.
Anderen zullen volgen, en zij zullen zeker hun weg terug naar huis vinden. Deze ontdekkingsreis zal de mens niet ontzegd worden. Maar deze mannen waren er als eerste, en zullen altijd voorop staan in onze harten.
Elk mens die in de nachten die zullen volgen omhoog kijkt naar de maan, zal weten dat er ergens een hoekje is van een andere wereld, dat voor altijd ons toebehoort.
»
»
»