Wat is uw band met New York? Stuur uw verhaal en/of foto's en video's naar newyork@nos.nl.
Vandaag een bijdrage Tjitske Zuiderbaan.
Weet jij nog waar je was op 11 september 2001? Het was mijn tweede inwerkdag in de verfwinkel waar ik eigenlijk helemaal niet wilde werken. Even werd het zwart voor mijn ogen toen ik het nieuws van de aanslag op de Twin Towers op de radio hoorde. Mijn benen werden slap en mijn maag keerde om.
Ik haastte me naar het restaurant waar K aan het werk was. Hij had het ook net gehoord. We belden zijn ouders in New York, maar kregen geen verbinding. Uren brachten we door voor de tv. In spanning. K viel in slaap voor de tv. Zijn manier om met stress om te gaan. Ieder half uur belden we de familie. om half een 's nachts kregen we eindelijk gehoor. Vader Floyd had het zien gebeuren vanuit de woonkamer op de 23ste verdieping. 'It is the worst day of my life.' K's zus had urenlang vastgezeten in de metro. Niemand van de familie was gewond of erger.
Zes weken na de aanslag gingen K en ik naar Amerika. Om even bij de familie te zijn. Mijn vader lag in het ziekenhuis met inwendige bloedingen. Hij zou een paar dagen later thuiskomen. Dus durfde ik het aan om weg te gaan. Natuurlijk gingen we kijken bij Ground Zero. Niet zozeer uit sensatiezucht, meer uit ongeloof. Maar ook voor K om afscheid te nemen van een stuk van zijn jeugd. Hij had de Twin Towers zien groeien vanuit het raam in de woonkamer. Het had hem mateloos gefascineerd.
De omgeving was al redelijk opgeruimd, maar het vuur smeulde nog. Er werd nog altijd geblust. De metalen staketsels van de torens rezen boven de omheining uit. Als naargeestig monument voor de slachtoffers. Met wat fantasie zag je er de ruïne van een kathedraal in. De hekken van de omheining hingen vol met knuffelbeesten, t-shirts, vlaggen, petjes, brieven, bloemen. Overal brandden kaarsjes. Aan bomen en lantaarnpalen hingen oproepen met foto's. Have you seen
Religieuze betekenis
Op weg erheen ontmoetten we een ex-collega van K. Hij stond op straat gitaar te spelen en te zingen. Hij bezwoer K dat zijn situatie niet zo erg was als het leek. Dat hij niet dakloos was en ook nog wel in clubs speelde. De nacht voor de aanslag had het onheilspellend geonweerd, vertelde hij. En die ochtend was het doodstil geweest, geen wolkje, geen zuchtje wind. Stilte voor de storm. De man gaf er een ijzingwekkende religieuze betekenis aan.
In de winkels werden we als helden onthaald. Veel New Yorkers leven van het toerisme. Hun bron van inkomsten verdween na 9-11. De winkeliers prezen onze moed om New York te bezoeken in deze tijd. Zelfs al kochten we niets. Het was hartverwarmend en verscheurend tegelijk.
Twee weken na thuiskomst werd mijn vader weer opgenomen. Hij overleed kort daarna. De tweede zwarte mijlpaal binnen zes weken. Drie weken later overleed onze hond Dizzy onverwacht. When it rains it pours!
Nu, acht jaar later, bezoek ik Ground Zero als toerist. Al een paar straten voor de plek des onheils overvalt me een enorme zware triestheid. Zijn het de ronddolende zielen van de slachtoffers? Is het de negatieve energie van de aanslag? Ik kijk om me heen naar duizenden mede-sensatiezoekers. Ze lijken onaangedaan. Ben ik het enige tere zieltje in deze toeristische trekpleister? Ervaar ik als enige dit overweldigende besef van verlies?
Wil ik hier eigenlijk wel zijn, wat zoek ik hier? Mijn nieuwsgierigheid wint. Vanaf een passage overzie ik de bouwput. Chaotisch, onoverzichtelijk, vol. Beschaamd maak ik foto's. Het is officieel, ik ben een ramptoerist! Maar wel een met compassie.
Deel deze pagina
»
»
»