Lagerhuis
In 1983, op 32-jarige leeftijd, werd Brown volksvertegenwoordiger voor Labour in het Lagerhuis. In die tijd kwam ook Tony Blair in het Lagerhuis. Het was een moeilijke tijd voor Labour, aangezien hun populariteit erg laag was na de oprichting van de nieuw-opgerichte Sociaal Democratische Partij. Labour verloor hun aanhang deels aan die partij.
Brown en Blair waren beiden populair binnen de Labour Partij. Samen wilden zij Labour nieuw leven inblazen onder de naam New Labour. Brown huurde voormalig tv-producent Peter Mandelson in om ervoor te zorgen dat Labour beter werd gepresenteerd in de media. Mandelson kreeg de PR en communicatie voor Labour onder zijn hoede.
Rivaliteit
Na de onverwachte dood van Labour-partijleider John Smith in 1994 werd Brown genoemd als mogelijke opvolger. Maar Mandelson voorspelde dat het volk bij verkiezingen eerder zou stemmen op de altijd lachende Blair, een man met een gezin, uit een goed milieu. Brown was niet getrouwd. Brown en Blair kwamen tot een overeenkomst; Blair werd partijleider en Brown zou minister van Financiën worden.
Maar deze overeenkomst zorgde voor spanningen binnen Labour. Brown voelde zich verraden door Mandelson. Toch zette hij zich in bij de verkiezingen van 1997, om te zorgen dat Blair won. En Mandelson kreeg gelijk. Blair won met een grote meerderheid van de stemmen en werd verkozen tot minister-president. Brown werd minister van Financiën. Labour had zijn status weer terug, maar de rivaliteit tussen Brown en Blair bleef.
Als minister van Financiën maakte Brown vaak beslissingen die de premier eigenlijk zou moeten maken. Als andere ministeries om geld vroegen kregen ze vaak nul op het request. Brown nam het vaak niet op voor Blair als die zijn steun nodig had. Volgens voormalig topambtenaar Lord Turnbull had Brown "Stalinistische meedogenloosheid". Blair- aanhangers bleven beweren dat Brown zich bestolen voelde van het premierschap.
Blair en Brown verschilden vooral van mening over de invoering van de euro. Blair was voorstander van de euro en zag het als zijn taak om de munt in het Verenigd Koninkrijk in te voeren. Maar Brown was het daar niet mee eens. Hij wilde eerst economische testen doen met de invoering van de euro en vond dat er een referendum over moest komen. Het gebeurde zoals Brown wilde.
Oorlog
Na de aanslagen van 11 september 2001 werd het Verenigd Koninkrijk een van de belangrijkste bondgenoten van de Verenigde Staten. Blair steunde Bush bij de oorlog in Afghanistan en Irak. Blair bleef achter Bush staan, ook toen de steun van het Britse volk voor de oorlog in Irak afnam. Er waren geen massavernietigingswapens gevonden in het land en er kwamen berichten over misdragingen van het Britse leger.
Blair, die bij het overlijden van prinses Diana in 1997 nog zo solidair met het volk was, vertegenwoordige de heersende mening niet meer. Naarmate de situatie in Irak verslechterde, daalde de populariteit van Blair. Ook binnen Labour namen de al heersende spanningen toe.
In juni 2007 besloot Blair af te treden. Brown was een logische opvolger, omdat hij al vanaf het begin Labour's tweede topman was en het land stabiel had gehouden als minister van Financiën. Hoewel Brown's tegenstanders binnen Labour liever een andere nieuwe leider hadden gezien, realiseerden zij zich dat meer interne strubbelingen de partij niet ten goede zouden komen. Brown werd de nieuwe premier na het aftreden van Brown op 27 juni 2007.
Lees meer: Brown als minister-president en veranderingen in zijn privé-leven
»
»
»