Door Rogier Elshout, jongerenvertegenwoordiger Europese Zaken van de Nationale Jeugdraad. Hij studeert bestuurs- en organisatiewetenschap in Utrecht. Tijdens zijn vele reizen door Europa en daarbuiten schrijft hij weblogs (www.jeugdraad.nl)
We vieren 50 jaar Europa. "50 jaar vrede en welvaart in Europa", meldt de website van de EU trots. Voor jongeren, niet anders gewend, vaak een leeg argument. Oorlog, dat is ver weg.
Hoewel ze 86 jaar is, leest mijn oma rabiaat de krant. Puur om munitie te hebben om het met mij oneens te zijn. Met mijn oma geen saaie theekransjes, maar heftige politieke discussies.
Mijn oma heeft het niet zo op Europa. Globalisering en Europa zijn voor haar een bedreiging voor de haar vertrouwde en steeds kleiner wordende wereld. Maar dat Europa vrede heeft gebracht, dat is voor haar een belangrijk gegeven en een zegen voor Europa. Toen mijn oma 22 jaar was, lag Europa in puin en lag de smaak van honger nog vers op de tong.
Verbonden
Op mijn 22ste reis ik heel Europa door. Hoor ik keer op keer dat de Chinezen onze economie gaan overnemen. Zie ik dat de roekeloze geweldspolitiek van de VS geen krachtig tegengeluid kent.
Zie ik oorlog, vervolging en honger elke dag in zulke porties op tv en internet dat het me bijna afstompt. Laat Al Gore mij zien dat het sinds het rapport van de Club van Rome alleen maar treuriger is gesteld met onze planeet. Ik ben een wereldburger, en voel mij verbonden met Europa.
Ik bezoek veel scholen. Veel scholieren realiseren zich niet dat het uniek is dat een groeiend aantal landen elkaar voor het eerst sinds 60 jaar niet bevecht. Het zet ze aan het denken, maar het blijft een ver-van-hun-bed-show. Europa is wat dat betreft zo goed geslaagd, dat het zich voor hen op een andere manier moet bewijzen.
Dat we in Europa samenwerken omdat vervuiling, terrorisme en vluchtelingen niet bij de grens stoppen, is voor hen niet meer dan logisch. Vaak blijken zij op die terreinen graag onze soevereiniteit aan Europa over te dragen, en niet te begrijpen waarom Europa niet veel verder geïntegreerd is.
Maar ook veel van mijn generatiegenoten zien in Europa dezelfde bedreiging als die mijn oma ziet. Hun angst zit vooral in de bedreiging van Europa en globalisering voor het ons bekende. Zijn onze coffeeshops, homohuwelijk en abortus veilig? En onze cultuur?
Onze cultuur
Ik heb jarenlang geroepen dat onze cultuur niet bestaat. Ik voel mij meer verbonden met gelijkgestemden in Litouwen, Oekraïne en Armenië dan met mijn gemiddelde medepassagier in de Rotterdamse metro.
Maar toch, nationalisme zoals in Georgië, homofobie zoals in de Oekraïne en verschrikte Litouwse ogen bij Nederlands sarcasme, maken ook dat ik me zo thuis voel in Nederland. En ook dat ik dat niet kwijt wil.
De afgelopen 50 jaar heeft Europa zich bewezen als brenger van vrede en welvaart. Voor onze generatie is de uitdaging duidelijker gestalte geven aan het motto 'eenheid in verscheidenheid'. Het zichtbaar samen aanpakken van wereldproblemen, en tegelijk zichtbaar een eenheidsworst voorkomen.
Ik zet nog een kopje thee voor mijn oma. Hoe groot is mijn wereld over 50 jaar?
»
»
»