Door Han ten Broeke, Kamerlid voor de VVD en woordvoerder Europese Zaken
Straks in Berlijn gaan politici, waaronder ikzelf, de 50ste verjaardag van Europa vieren. In de eindeloze hoeveelheid artikelen en opinies die rondom dit feestje verschijnen, overheersen depressie en treurnis gemaskeerd door wanhopig aandoende positieve bezweringen van de 50ers die nu aan de macht zijn en die dit weekend een ronkende verklaring gaan uitbrengen.
Maar ook ik vraag me af hoe we in hemelsnaam Europa 'beter kunnen verkopen'. Mijn antwoord is dat dit eigenlijk zo min mogelijk via de achteruitkijkspiegel moet gebeuren, zoals de komende dagen onvermijdelijk en vanzelfsprekend wél het geval is.
Nie Wieder Krieg
Nooit meer oorlog dus
is dan namelijk het motto. En dat is waar. Het is een mirakel. Ons continent, dat gedrenkt was in bloed, maakt nu de langste periode van vrede, veiligheid en voorspoed uit haar geschiedenis mee. Maar de realiteit is dat de angst dat Frankrijk en Duitsland met elkaar op de vuist gaan al lang heeft plaatsgemaakt voor de irritatie over hun voortdurende handjeklap.
Het gevoel de identiteit te verliezen aan een bureaucratisch en anoniem Europa - waarin grote landen de dienst uitmaken - en dat over en vooral zonder ons beslist, is misschien onjuist maar het is er wel.
Liefdesverklaring
Het grondwettelijk Verdrag, met al zijn pretenties, kwam voort uit een liefdesverklaring aan Europa van de 50ers die het kunnen weten. Maar ze leidde tot een steunbetuiging aan de natiestaat van de bevolking die het doorhad. En toen liep het dood.
Gisteravond hebben wij, Tweede Kamer en regering, afscheid genomen van die benadering. De grondwet is nu ook dood, maar op D66 en GroenLinks na roept er niemand meer: Leve de grondwet!
En de verontwaardiging daarover is groot bij de voorstanders van de achteruitkijkspiegel. Wij verkopen onze ziel, verkwanselen het ideaal en buigen voor goedkoop sentiment. Toch zijn het juist deze voorstanders die volgens mij het grootste obstakel vormen voor het vergroten van de waardering voor de EU. Zij blijven hameren op het Europa van de grote woorden en ongedeelde ambities dat zich in de ogen van mensen toch altijd weer vertaald in klein beleid, bemoeizucht en een gebrek aan daadkracht.
Zoals in Lissabon toen de EU juichend afsprak dat het wel even de meest dynamische economie zou worden. Maar dat moesten de lidstaten toch echt zelf doen. Bijvoorbeeld door te hervormen zoals de vorige Nederlandse regering deed. Juist hier was het niet de vraag of we nog verder konden 'uniten', maar of we ooit nog kunnen 'competen' met de rest van de wereld.
Klimaat
En dan is er nu de laatste strohalm van Europese leiders; ons klimaat. Dat zal de boegspriet van het nieuwe Europa gaan worden. Volgens mij moet juist het roer radicaal om! Europa moet ophouden niet bestaande problemen van de vorige eeuw op te lossen, zoals voedselvoorziening of steun aan achtergestelde regio's in rijke landen. Ophouden problemen op te lossen die niet de hare zijn: roken, obesitas en sociaal beleid.
Het moet de problemen van deze eeuw aanpakken, omdat wij ze niet in ons eentje aankunnen: asiel en migratiestromen, terrorisme en veiligheid en dus ook klimaat en energie. Nie Wieder Krieg moet worden: Nooit meer Madrid, nooit meer Londen, nooit meer Srebrenica en beslist ook geen natte voeten.
»
»
»