Door Niek Pas, universitair docent Mediastudies.
Een hypermodern mediacircus, dat is de Franse presidentscampagne van 2007. De belangrijkste kandidaten voor de eindoverwinning, de centrum-rechtse kandidaat Nicolas Sarkozy en de centrum-linkse Ségolène Royal, zijn politieke sterren. Hun campagnes zijn media-events.
Beide politici steken veel energie in hun imago als great communicator.
Tot grote ergernis van de huidige nummers drie en vier in de peilingen, de centrum-kandidaat François Bayrou (Union pour la Démocratie Française, UDF) en de extreemrechtse Jean-Marie Le Pen (het Front National).
Kennedy
Sarkozy afficheert zich als de nieuwe Kennedy van de Franse politiek. De vervlechting van politiek en populaire cultuur heeft bij hem een nieuwe impuls gekregen. Hij omringt zich met bekende zangers (rapper Doc Gynéco of rock-idool Johnny Halliday), acteurs (Jean Reno) en sporters (voormalig wielrenheld Richard Virenque).
Van de twaalf kandidaten die aan de eerste ronde op zondag 22 april meedoen, vertoont Royal de sterkste trekjes van een mediahype. Tot vorig jaar was ze relatief onbekend. Zij bouwde vervolgens haar reputatie op als vrouwelijke outsider, een kandidaat die een luisterend oor wil zijn voor de Franse bevolking.
Hiermee onderscheidt ze zich van het klassieke beeld van de mannelijke politicus als sterk leider die dominant is in de Franse politieke cultuur. Royal is mediageniek en stemt haar verschijning, vaak in witte mantelpakjes, nauwkeurig af op haar publieke optredens.
Podcasts
Sarkozy en Royal laten zien dat internet een steeds belangrijkere rol speelt in de politiek. In de verkiezingscampagne van 2002 waren websites een noviteit die door Franse politici met scepsis werd ontvangen.
Vijf jaar later is internet volop geïntegreerd in de campagnes. Belangrijker is dat de koudwatervrees voor de nieuwste vormen van communicatie is verdwenen: podcasts, netvibes, blogs of Second Life zijn volledig geïntegreerd in hun campagnes.
Internet is zowel een propagandaplatform, informatiestand en ontmoetingsplek. Aanhangers en geïnteresseerden kunnen er terecht voor partijprogramma's, brochures, touragenda, video's of chatsessies. Op tal van weblogs discussiëren voor- en tegenstanders.
Ook aan politieke satire een oude Franse traditie is op internet geen gebrek.
De partijen maken verder gebruik van email-campagnes om leden te werven en aandacht te vragen voor hun programma's. De traditionele meetings, op Amerikaanse leest geschoeide bijeenkomsten waar tienduizenden aanhangers op af komen, kennen tegenwoordig cybercafés.
Cyberspace
Niet toevallig zijn het Sarkozy en Royal die een felle concurrentieslag leveren via internet. Ze willen vooral zichtbaar zijn in de cyberspace. Via politieke e-marketing en het aankopen van politiek gerelateerde sleutelbegrippen bij Google AdWords probeert Sarkozy's UMP zoveel mogelijk ruimte te claimen.
Daarnaast is er blog-ump.typepad.fr, een portaal met links naar diverse weblogs van UMP-afdelingen en activisten.
Royal bouwt haar internetcampagne rond www.desirsdavenir.org. Oorspronkelijk was dit een alternatief podium omdat Royal niet over een machtsbasis in haar partij beschikte. Haar 'forum participatif' leidde tot een uitgebreide blogcommunity en stelde haar in staat duizenden nieuwe leden te recruteren.
Bayrou (www.bayrou.fr en www.udf.org) en Le Pen (www.frontnational.com en www.lepenblog.com) opereren klassieker op internet. Hun profiel in de media is beduidend minder stevig ontwikkeld en beide kandidaten spuwen voortdurend hun gal over de in hun ogen overdreven media-strategie van zowel Sarkozy als Royal.
Niek Pas is universitair docent Mediastudies, Universiteit van Amsterdam. Voor meer informatie zie zijn homepage home.medewerker.uva.nl/n.g.pas/
Deel deze pagina
»
»
»