Door Jan de Boer, Nederlandse dichter, oud-directeur van de Leeuwarder Sociale Dienst en actief lid van de Parti Socialiste in Frankrijk
Hier in het zuiden van Frankrijk ben ik goed geïntegreerd en heb zelfs een zekere reputatie opgebouwd als dichter van vrije Franse verzen. Er wonen hier in het departement Aude veel niet-Fransen: Nederlanders, Belgen en Engelsen die hier hun eigen verenigingsleven met veel onderlinge contacten hebben. Met mijn Franse vrouw en Franse vrienden heb ik op het puntje van mijn stoel de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen gevolgd. Geen verrassingen.
Nu op naar de tweede ronde met de beslissende stem van de kiezers van Bayrou die zullen bepalen wie hier president wordt: Sarkozy of Ségolène Royal. Ik heb sterk de indruk dat op een enkeling na de niet-Fransen zich aan deze verkiezingen - om hieraan deel te kunnen nemen moet je de Franse nationaliteit bezitten - niet veel gelegen laten liggen.
Passie
Mijn passie voor de Franse politiek wordt maar door weinig Nederlanders gedeeld. Zelf ben ik lid, "militant" zeggen ze hier, van de Parti Socialiste. Ik draai daarbinnen als overtuigd sociaal-democraat (haast een vies woord binnen deze Socialistische Partij met zijn vaak holle marxistische retoriek) aardig mee. Vooral in het debat over welke koers de PS moet volgen.
Hier in het departement heb ik de leiding van de PS voorgesteld om bij de gemeenteraadsverkiezingen te bewerkstelligen dat ook politiek en bestuurlijk belangstellende niet-Fransen (die bij deze verkiezingen wel stemrecht hebben) op verkiesbare plaatsen gezet worden. Dit in de hoop twee vliegen in één klap te slaan: de betrokkenheid van meer niet-Fransen bij de Franse samenleving te vergroten en daarmee tegelijkertijd ook de in mijn ogen contra-productieve scheiding links-rechts in de plaatselijke en departementale politiek minder fel te doen zijn.
Want hier geldt dat als "links" een goed idee heeft, "rechts" dat op alle manieren probeert te saboteren. Het omgekeerde is even waar met als resultaat, nog afgezien van gedemotiveerde mensen, een enorme verspilling van energie en geld.
Napoleon
Voor niet-Fransen is dit werkelijk onbegrijpelijk. De Franse samenleving zit zeker politiek gezien met een bestuurssysteem dat nog uit de tijd van Napoleon stamt, volledig op slot, is in zich zelf gekeerd en teert op het verleden.
Als ik aan die noodzakelijke verandering en modernisering een heel, heel klein steentje op lokaal en regionaal niveau kan bijdragen, zal ik dat uit liefde voor mijn nieuwe vaderland niet nalaten.
»
»
»