Door correspondent Rop Zoutberg in Madrid
Het werd 2006 en het leek of in Spanje de grenzen potdicht zaten. De hekken om de enclaves Ceuta en Melilla in het noorden van Marokko waren meters opgehoogd. Onmogelijk die muren nog te slechten.
Stel je de stroom immigranten die naar Europa trekt voor als een hoeveelheid water in een lekkende plastic zak. Je stopt een gaatje dicht. Maar aan de andere kant gaat het nog véél harder stromen. De Afrikanen die het niet lukte via de enclaves hun reis voort te zetten, pakten hun bootjes naar de Canarische Eilanden.
De Afrikanen werden statistieken. Drie halen de kust, één verdrinkt er. Zo moet je de cijfers lezen. Al is het soms erger. Half december werden 25 gelukszoekers door Senegalese vissers bij Saint-Louis gered. Ze waren voortdurend op de vlucht geweest voor de patrouilles van het Europese grensagentschap Frontex. 125 reisgenoten stierven van dorst, honger en kou of verdronken simpelweg. Ik geloof niet dat de Nederlandse media het bericht meldden.
ETA
Het werd 2006 en het leek alsof Spanje niks meer van de ETA te vrezen had.
Drie terroristen verschenen in maart achter een tafeltje. Achter het gemaskerde drietal kronkelde een slang om een bijl, het logo van de organisatie. "We kunnen het conflict in Baskenland hier en nu te boven komen", zei terroriste nummer twee met de stem van een Spaanse nieuwslezeres.
Dat was wereldnieuws, hoewel de Spanjaarden negen keer eerder een wapenstilstand hoorden aankondigen. Na euforie volgde de kater.
Loslopende commando's van de ETA zijn opnieuw in het zuiden van Frankrijk actief. Radicaal nationalistisch straatgeweld raast om de kerstbomen van Bilbao en San Sebastian. Veel Basken geloven dat premier Zapatero er niet hard genoeg aan trekt.
Maar ook dat de ETA zich te hard in de vredesbesprekingen zo die al bestáán opstelt. Daarbij komt het torpederen door de rechtse oppositiepartij Partido Popular van iedere fladderende vredesduif. Het jaar eindigt met maar een heel dun laagje ijs onder het staakt-het-vuren.
Toch ging het in Spanje dit jaar niet eens zozeer over het leed van immigranten of over nationalistisch geweld.
Hijskranen
Want het werd 2006 en geen vierkante kilometer Spanje ontkwam aan de hijskranen. Speculerende bouwondernemers ontdekten het goud dat je van bakstenen maakt. Ze plempen de costa vol met hun treurige appartementen en leggen golfterreinen aan. Een garantie van watervoorziening ontbreekt in veel gevallen.
Zo werden in Spanje in één jaar 800.000 nieuwe woningen gebouwd. Geen geringe prestatie op een bevolking van 44 miljoen. De bakstenen sleepten het land van het ene corruptieschandaal naar het andere. Koppen rolden van gemeenteraadsleden, toebehorend aan alle denkbare politieke partijen.
Het ergst van het niets ontziende betonstorten is dat alleen de korte termijn telt. Hoe Spanje er over twee generaties uitziet is onbelangrijk.
In Toledo trok de belangrijkste bouwondernemer onlangs als een Italiaanse maffiabaas met zijn bouwvakkers de straat op. De burgemeester en wethouders hadden de plannen voor zijn macro-urbanisatie tijdelijk stilgelegd.
'Paco el Pocero' noemen ze de woedende zakenman in Toledo. Hij is voor mij de man van het jaar. Paco de Putjesschepper!
»
»
»