NOS-redacteur Jim Terlingen interviewde Jan de Troye in 2003, vijftig jaar na de watersnoodramp
"Ik was algemeen verslaggever bij de VARA. De VARA was altijd geïnteresseerd in reportages over gestrande schepen, dus toen het zaterdagavond zo stormde, keek ik op de telex. Ik zag niets en ging naar huis. Daar werd ik gebeld door een bevriende musicoloog. Hij waarschuwde me dat er wateroverlast werd verwacht in Goes. Hij zou daar een lezing houden, maar kreeg te horen dat het niet doorging.
Ik volgde mijn intuïtie, die me vertelde dat er iets loos was, en bestelde een reportagewagen. Dat ging niet zomaar. Ik moest flink inpraten op de chef van de technische dienst omdat alle technici vrij waren. Maar goed, 's nachts kon ik met de reportagewagen uit Hilversum vertrekken naar het getroffen gebied."
Eerste reportage
"Ik kwam aan in Dordrecht, waarvan een deel onder water stond. Het was een Kafkaiaanse situatie, want niemand in Nederland wist iets. Daar heb ik die ochtend mijn eerste reportage gemaakt. Omdat er geen lijnen waren gereserveerd, moest ik naar Den Haag om de reportage uit te zenden.
Toen ik klaar was in Den Haag ben ik via Bergen op Zoom doorgestoomd naar Zeeland. Ik kwam niet verder dan Rilland-Bath (aan het begin van Zuid-Beveland, red.). Vanaf daar was er alleen maar water. Het was toen al donker, maar ik zag in de verte wat lichtjes. Dat waren vissers uit Bergen op Zoom die met roeibootjes bezig waren om mensen te redden.
Toen begon de ernst tot me door te dringen. We hebben die avond de lamp die op de reportagewagen stond op het water gericht om het de vissers makkelijker te maken.
In Rilland-Bath sprak ik de eerste mensen die het rampgebied ontvlucht waren. Een man zag mijn microfoon, kwam direct naar me toe en sprak via mij tot zijn ouders: "Vader en moeder, ik ben gered!". Via het telefoonkantoor in Bergen op Zoom heb ik die avond mijn tweede reportage uitgezonden.
Met de auto konden we toen niet verder. Om twee uur 's nachts heb ik de KLM gebeld en een vliegtuig besteld. De ernst van de situatie was ook daar inmiddels bekend, want de verbindingsman van de KLM werkte meteen mee en regelde een Zeeuw als piloot."
Dakota
"Maandag reed ik naar Schiphol, waarna ik met een Dakota boven Zuid-Nederland ben gaan vliegen. We zagen daar mensen in bomen hangen en reddeloos verloren op een restant van een dijkje staan. Kolossale ellende. Maar we zagen ook bootjes, de eerste tekenen van hulp.
Vanuit het vliegtuig heb ik daarvan verslag gedaan. Terug op Schiphol zijn de banden naar Hilversum gebracht en daar uitgezonden. Toen was ik 48 uur in touw geweest en ben naar bed gegaan.
Ik mag natuurlijk niet zeggen dat de watersnoodramp een 'hoogtepunt' was in mijn carrière. Het is wel een onvergetelijke ervaring. Het feit dat ik toen de eerste reporter ter plekke was, zegt me niet zoveel. Wat het emotioneel met me heeft gedaan? Ik lees met instemming Jan Blokker, die graag spot met de geestelijke hulpverlening. Voor dit vak moet je stevig in je schoenen staan."
»
»
»