Door Lucella Carasso, parlementair verslaggeefster en presentatrice NOS Radio 1 Journaal
Geen Torentjesoverleg meer in Den Haag. Ze hebben het geweten ook dit jaar. 2005 was in Den Haag het jaar van de anti-climaxen. Als je de val van een kabinet althans als climax beschouwt.
Het is het moment waarop bij journalisten de meeste adrenaline vrij komt. Het moment zelf, waarop bedrukte gezichten aankondigen dat het zo niet langer meer gaat. De reconstructie van de val. De strijd die bij partijen losbarst om het leiderschap. De gevolgen die dat voor de inhoudelijke koers van de partij heeft. Het speelveld dat weer helemaal open ligt voor coalitievorming
Soms werk je vooruit voor een uitzending. Voor het geval dat ze vallen vlak voor of tijdens 't Oog. Je zet je gedachten alvast op papier en je werkt vast een paar vragen uit. Drie keer deed ik het, dit jaar. Maar die opzetjes eindigden uiteindelijk in de prullenbak.
In maart was de eerste keer. Thom de Graaf zag zijn gekozen burgemeester sneuvelen in de Eerste Kamer. Hij trad af, maar de coalitie bleef bij elkaar. Een paar maanden daarna liep de onenigheid over de nieuwe WAO hoog op. Ook dat werd in der minne geschikt. Begin december liep de koopkrachtdiscussie tussen VVD en CDA uit de hand. Met een paar euro extra voor minima als compromis. Voor de derde keer in het jaar was de val van het kabinet afgewend.
Vermoeiende bezigheid
Het wachten op een bijna-crisis is een enigszins vermoeiende bezigheid. Terwijl het kabinet vergadert over de situatie, houden voorlichters en adviseurs zich tussen de wachtende journalisten op. Iedereen die met een deadline zit, kijkt verwachtingsvol naar de gezichten van de adviseurs. Via de blackberry en sms worden zij op de hoogte gehouden door hun ministers. "Zag je net ook dat de medewerker van Zalm zorgelijk keek?", "Die van D66 doet erg ontspannen. Dat klopt niet". Zo doden journalisten de tijd met theorieën en hogere inlegkunde, bij gebrek aan feiten.
Af en toe gaat een hoofdrolspeler tijdens crisisberaad naar de wc. Hij wordt gevolgd tot aan de pot. Uit angst dat hij de beeldvorming vroegtijdig naar zijn hand weet te zetten, volgt al snel de tegenpartij. Ook plassen. Zo zagen we Van Aartsen, Dittrich en Verhagen eens binnen vijf minuten achter elkaar het toilet bezoeken.
Juist deze drie fractievoorzitters hebben veel, vaak en lang aan de lunch gezeten afgelopen jaar. Maar het ontbreken van het Torentjesoverleg met het kabinet zorgt voor flink wat problemen. Die uiteindelijk toch weer achter de schermen werden opgelost. Maar het zijn oplossingen waar niemand in de coalitie echt gelukkiger van lijkt te worden. De blijdschap als de oplossing aan de pers wordt gepresenteerd, bestaat vooral uit opluchting: gelukkig, weer niet gevallen. Zo was 2005 voor mij het jaar van het kabinet-dat-maar-niet-viel.
Dreigementen
Op het moment van schrijven laat D66 dreigementen circuleren dat ze het kabinet laat vallen als de nieuwe missie naar Afghanistan toch wordt doorgezet. Het zijn mijn laatste werkdagen als parlementair verslaggever in Den Haag. Vanaf begin januari werk ik in Hilversum. Ik zou zeggen, snel dat Torentje in. We gaan het toch niet mee maken dat het eerste nieuwsfeit van 2006 de val van het kabinet is?
»
»
»