Door Hans Laroes, hoofdredacteur NOS
Soms lijkt het alsof de wereld ieder jaar sneller en onrustiger draait en steeds weer grotere verhalen oplevert. Alsof we met z'n allen in een grote snelkookpan zitten.
Het vorig jaar eindigde, zou je kunnen zeggen, met Theo van Gogh en de gevolgen van zijn moord, in Nederland. En met de tsunami met z'n ontelbare slachtoffers.
Het zijn altijd gebeurtenissen die de journalistiek diep raken. Omdat er verhalen moeten worden gemaakt, maar ook vanwege de impact.
Verslaggevers hebben tientallen lichamen gezien, maar ook ontreddering op de gezichten van de achterblijvers. Verbijstering over de schaal van de ramp, berusting ook omdat hier sprake was van hogere machten.
Hartverscheurende taferelen
Het zijn momenten waarop onze collega's, ondanks, juist door alles, op hun best moeten zijn - en dat ook zijn. Ik wil hier apart Step Vaessen noemen en doe daar anderen mee te kort, maar dat moet dan maar. Step was na één dag al op Atjeh, maakte hartverscheurende taferelen mee en maakte zelf hartverscheurende reportages.
In de Indonesische pers verscheen het stuk 'Prima kassi, Step Vaessen'. Bedankt, dus. Alsof ze er in haar eentje voor gezorgd had dat Nederland meer dan 140 miljoen bijeenhaalde.
Tegelijkertijd toonde de tsunami-verslaggeving al iets van de Nieuwe NOS waar we nu aan werken. Niet meer de scheiding naar media, maar verslaggevers en redacteuren die voor de hele NOS werken. Radioverslaggevers op televisie, tv-mensen op de radio. Zo vergroot je elkaars mogelijkheden, versterk je de verhalen, krijgen de mensen voor wie wij werken meer te horen en te zien, en krijgen ze hun informatie eerder.
Daarbij speelt ook internet een grote rol. De NOS-site werd een plaats voor de verhalen en de beelden, maar ook al snel een site waarop mensen hun verhalen vertelden, en informatie vroegen over vermisten. En vermisten ook weer vonden.
Nieuwe taak
Het is een nieuwe taak voor een organisatie als de onze, ook gids zijn, maar we vervullen hem graag. We willen graag middenin de wereld van ons publiek staan.
Daarom reorganiseren we en vormen we een nieuwe NOS, met een nieuw uiterlijk, ook om juist die ontwikkeling te markeren. Het is nodig. We moeten, naar mijn gevoel te vaak in ons eentje, tegen de stroom in. De stroom van de gemakkelijke verwijten tegen publieke televisie, tegen nieuwe budgetkortingen die we eigenlijk niet meer aankunnen zonder programma's te doen sneuvelen, tegen een toch vaak liefdeloze behandeling in Den Haag in. Toegegeven, Hilversum maakt als bestuurlijk complex geen sterke indruk, maar de programma's en de programmamakers verdienen meer.
Gelukkig ziet ons publiek dat ook zo. We zijn nog steeds de NOS, nog steeds die grote, betrouwbare en eigentijdse nieuwsorganisatie. Dat blijven we graag, we werken er hard aan.
En ik ga niet somberen. Ondanks bovenstaande: het is juist leuk, en een eer, hier hoofdredacteur te mogen zijn, en te werken met mensen die zulke mooie verhalen kunnen maken.
»
»
»