Door Stephan Sanders, presentator Met het Oog op Morgen
Denkend aan 2005 schieten mij niet meteen de Wereldjongerendagen te binnen. Ja, nu je het zegt. Dat is ook nog gebeurd.
De oude paus ging dood, de nieuwe werd gekozen, wekenlang werd de actualiteit beheerst door zaken die toch geacht worden de eeuwigheid te benaderen. Het eerste beeld van Benedictus de zestiende, die in zijn nieuwe functie de menigte toesprak dat is blijven hangen.
Zijn stem die onverdraaglijk kwiek, ja bijna kittig klonk in vergelijking met die van zijn voorganger. Zijn Italiaans, waar de bedachtzame ondertoon van het Duits doorheen schemerde: een verrassende mix van dolce vita en dodelijke ernst. Dat hoor ik, dat zie ik nog.
Achterkant
Maar die katholieke wereldjongeren in Keulen, in het weekend van 19 tot 21 augustus, die waren toch echt naar de achterkant van mijn geheugen verhuisd. Het bleek toch niet het onvergetelijke nieuws, dat spontaan het raderwerk van mijn herinneringen in werking zette. Ik zeg het nu heel vriendelijk.
Toch heeft me dat niet belet om tien minuten lang over die Wereldjongerendagen een gesprek te voeren, in Met het Oog op Morgen. Zaterdag 20 augustus. Ik zal het nooit vergeten. Quod non.
Ik heb artikelen over dat onderwerp gelezen, er vragen bij verzonnen, en ik wil zelfs niet uitsluiten dat ik bezig was een mening te vormen over het evenement in Keulen. Ik heb daar kortom iets van gevonden.
Weg. Foetsie. Ja, dankzij het onvolprezen archief van de NOS website kan ik mezelf terughoren; het is mijn stem die daar de verontwaardigde hoogte in schiet, niet die van een ander. Maar waar was mijn lange termijngeheugen, terwijl ik koerste op de korte baan?
Verstokte achtergrondjournalist
Het is zaliger het nieuws te volgen dan te maken, ik geloof dat nog steeds. Er schuilt een verstokte achtergrondjournalist in mij, die het nieuwsfeit eerst langdurig wil observeren, als een detective die drie maanden vooruit betaald heeft gekregen. Ja ik weet het, ook de arrestatieteams zijn nodig, onmisbaar zelfs: ze springen er bovenop, betrappen het nieuws op heterdaad en leiden het voor.
Waarna het meer dan eens onmiddellijk wordt geseponeerd. Nooit meer iets van vernomen.
Denkend aan 2005 probeer ik al die berichten in herinnering te roepen, die op een onbewaakt moment verdwenen in de mist en nooit meer zijn teruggevonden. Reddingsbrigades? Wie zet er nou zwaar materieel in om een eendagsvlieg te redden? Net niet overtuigend genoeg voor 'Het aanzien van
', te weinig overtuigend voor 'Dit was 2005'. Een zachte dood gestorven.
Hoe langer ik speur, hoe groter die berg wordt van afgedankte nieuwsfeiten. Tezamen vormen ze het enige echte hoogtepunt van 2005: een Himalaya van vergeten nieuwsmomenten.
»
»
»