Even Googlen is in Nederland al opgenomen in de Dikke van Dale. Ontgooglen is de nieuwe tegenstelling van deze hype. Groeperingen die proberen uit de Google hits te blijven.
In de Verenigde Staten is een beweging ontstaan die zich de 'Ungoogleables' noemt. Zij willen anoniem blijven op het internet, maar dit is vrijwel een onmogelijke opgave. Het is voor de gebruiker niet zo moeilijk om geen blogs aan te maken en zich nergens voor aan te melden, alhoewel de mogelijkheden op het internet hiermee wel een stuk achteruit gaan.
Maar vooral via scholen, sportclubs en verenigingen ben je als gebruiker al snel terug te vinden op het internet. Klassenlijsten, leden en sportuitslagen, vrijwel alles wordt tegenwoordig op het internet gepubliceerd. Zonder toestemming van de gebruiker.
Spiders
Toch zijn er enkele manieren om uit de zoekresultaten te blijven. Zoekmachines doorzoeken na invoering van een zoekopdracht niet het gehele web, maar hun eigen database. Deze database is opgesteld met behulp van zogenaamde spiders, software die websites doorzoekt en de benodigde info hierin opslaat.
Om uit de klauwen van de spiders te blijven, kan een website verschillende technieken toepassen. De beheerder kan in de server een tekstbestand plaatsen waaruit de zoekmachine opmaakt dat hij deze pagina niet mag indexeren. Een voorbeeld is Disallow:/prive/. Het is alleen de vraag of de zoekmachine zich hier ook daadwerkelijk aan houdt.
Een andere mogelijkheid is om in de code van een pagina een mededeling te plaatsen, die de site uit de zoekmachine database houdt. Bijvoorbeeld noindex (deze pagina niet indexeren) of nofollow (de links op deze pagina niet volgen).
Gevoelig
Een beheerder van een website moet ook oppassen met gevoelige informatie zoals adresbestanden. Om deze niet alleen uit handen van de zoekmachines te houden, maar ook te beschermen tegen virussen is het belangrijk om een afwijkende bestandsnaam te gebruiken. Niet een naam waar het woord adres in voorkomt dus.
Een beheerder kan er ook voor kiezen bepaalde bestanden achter een wachtwoord te plaatsen. Op deze manier hebben alleen de gewenste personen toegang tot de gegevens.
Toch zijn deze technieken niet waterdicht. Internetpagina's kunnen alsnog gevonden worden. Google maakt namelijk gebruik van het zogenaamde 'in cache'. Wanneer iemand op het internet surft worden de internetpagina's die de gebruiker bezoekt voortdurend opgeslagen in het geheugen, dit is de zogenaamde cache van de internetbrowser.
Niet alleen de webbrowser doet dit, ook grote internetproviders. Omdat er kopieën van de webpagina's worden gemaakt, werkt het internet sneller want de pagina kan gedeeltelijk uit het geheugen worden teruggehaald.
In cache
Google past deze techniek nog op een andere manier toe. Het neemt verouderde webpagina's mee in de zoekresultaten en geeft de gebruiker mogelijkheid om deze via de in cache techniek te bekijken.
Dit is niet alleen vervelend voor de 'Ungoogleables', het heeft een veel grotere impact. Grote dagbladen bijvoorbeeld, waar artikelen die jaren geleden vrij op het web stonden nu tegen betaling verkrijgbaar zijn in een digitale krantenbank. Dit werkt natuurlijk niet als de gebruiker de artikelen nog gratis via de in cache toepassing kan opvragen.
Toch komt de zoekmachine zijn gebruikers wel tegemoet. Een bedrijf kan nu bij Google aangeven dat hun pagina niet gearchiveerd mag worden. Maar het is maar de vraag óf dit gebeurt en hoeveel tijd hierover heen gaat. Uit de praktijk blijkt dat het na aanvraag nog gemiddeld zes tot acht weken duurt voor een pagina niet meer via Google te vinden is.
Onwetend
Maar niet iedereen is zo alert als georganiseerde Ungoogleables. Uit onderzoek blijkt dat maar liefst 77 procent van de Google-gebruikers niet weet dat het bedrijf informatie over hen opslaat en verouderde informatie zelfs zichtbaar maakt, gewild of niet! Google mag dus een nobel uitgangspunt hebben, zo'n groot onwetend publiek is voor het bedrijf een vrijbrief om nog jaren ongestoord tonnen aan informatie vrij te geven.
»
»
»