Door Lia van Bekhoven, correspondent van de NOS in Londen
Het had niet veel veel gescheeld of Live 8, volgen sommigen 'het grootste evenement ooit georganiseerd' (want wat waren de maanlandingen en de landing op de stranden van Normandië in vergelijking met dit feest?) had niet plaatsgevonden.
Het verhaal achter Live 8 is het verhaal van drie vrienden met geweldig goede connecties. Acht weken geleden nog waren er plannen om het twintigjarige bestaan van Live Aid te herdenken met een internationale discussie over Afrika; een 'intellectuele Live Aid'.
Dat is wat Bob Geldof wilde. En dat is waar Engelands succesvolste filmschrijver Richard Curtis (Four Weddings and a Funeral, Notting Hill) en rockmusicus Bono van U2, net niets in zagen.
Eerder hadden Curtis, Geldof en Bono de Make Poverty History-campagne opgezet. Al twintig jaar geobsedeerd met Afrika en diep gefrustreerd over het gebrek aan vooruitgang op dat continent hadden ze Tony Blair en minister Gordon Brown overtuigd van Afrika een prioriteit te maken.
De indruk was dat ze het tij meehadden. De anti-armoede-campagne was uit de startblokken gesprongen. Tegen april meldden duizenden Britten zich wekelijks bij de campagne aan. Miljoenen kochten de witte polsbandjes. De BBC wilde de speelfilm van Richard Curtis over de G8, 'The Girl In The Café' uitzenden. De media begonnen notitie van Afrika te nemen.
Uniek
De G8-top in Schotland moest een katalysator worden voor wezenlijke verandering en dat kon alleen gebeuren als de wereldbevolking pressie uitoefende op de acht leiders daar. De vraag was hoe.
Het antwoord, een tweede Live Aid-concert, was precies waar Geldof niet aan wilde. Live Aid was wat hem betrof uniek geweest. Het effect overweldigend. Het kon nooit herhaald worden.
Niks, had hij vrienden jarenlang verteld, is erger dan een slecht vervolg. Zou een nieuwe Live Aid mislukken of zelfs maar ietsje minder succesvol zijn dan de eerste, dan zou het mensen vervreemden van Afrika's problemen. Geldof weigerde van gedachten te veranderen. Curtis en Bono werd verteld: 'fuck off'.
De laatsten waren inmiddels begonnen bekenden in de muziek- en mediawereld te polsen. Curtis liet zich op strategische plekken ontvallen dat er rond de twintigste verjaardag van Live Aid iets groots stond te gebeuren. Het hielp dat de partner van Curtis een radio- en tv-presentator is en een broer heeft die één van Engelands grootste communicatiebedrijven heeft. En die op zijn beurt getrouwd is met Elisabeth Murdoch, dochter van Rupert Murdoch, mediamagnaat.
Sergeant Pepper
Bono's idee was het concert te openen met Paul McCartney en Sergeant Pepper's Lonely Heart's Club Band. Geldof was onder de indruk, maar niet overtuigd. Eind april werden Coldplay en McCartney gepolsd over Live 8. Ze zeiden 'ja', Geldofs respons bleef: 'over mijn lijk'.
Begin mei, toen geruchten over Live 8 al de ronde deden, belde Bono Geldof met de mededeling dat 'the greatest show on earth' een vervolg zou krijgen, met of zonder hem.
Zes weken geleden was Live 8 nog een idee. Er waren geen locaties voor de optredens geregeld, geen stad was nog benaderd, er was geen internetdeal, er was alleen een groeiende lijst namen van artiesten die mee wilden doen. Hyde Park, het grootste stuk open land in het centrum van Londen, was de meest voor de handliggende keuze, maar was al geboekt.
Rusland, de volgende voorziter van de G8, was aanvankelijk niet geïnteresseerd, Duitse bedrijven weigerden een Live 8-versie in Berlijn te sponsoren, maar toen de bal goed en wel rolde, was Live 8 niet meer tegen te houden.
Greatest show
Internetprovider AOL droeg er zorg voor dat 85% van de planeet het concert kon volgen, binnen twee weken waren de uitzendrechten verdeeld over 120 omroeporganisaties en de 700 technici die voor het toneel en het geluid in Londen nodig waren, waren binnen een dag gevonden. Geldof werd uitgefoeterd voor het gebrek aan Afrikaanse artiesten in Hyde Park en bejubeld voor het samenbrengen van Pink Floyd. Aan de musici lag het niet, Live 8 werd de jongste 'greatest show on earth', nu de politici nog.
»
»
»