Hoe zit dat nou? De rechtbank zegt dat de SGP discrimineert, wat niet mag. Maar tegelijkertijd staat zij toe dat de partij haar discriminerende statuten handhaaft.
De rechtszaak over de SGP, die is aangespannen door het Clara Wichmann Proefprocessenfonds en acht andere maatschappelijke organisaties, was tweeledig.
Tegen de staat
Aan de ene kant klaagden de eiseressen de staat aan die volgens hen in strijd handelde met onder meer het internationale Vrouwenverdrag van de Verenigde Naties, dat Nederland eind jaren tachtig heeft geratificeerd.
De rechtbank gaf hun daarin gelijk. Ook zij vindt dat de staat onrechtmatig heeft gehandeld, doordat zij geen passende maatregelen heeft genomen om discriminatie van vrouwen in het politieke en openbare leven uit te bannen.
Sterker nog, ze bepaalde dat de staat niet langer subsidie aan de SGP mag verstrekken, zolang die partij vrouwen niet als volwaardig lid toelaat.
Tegen de SGP
Aan de andere kant eisten de aanklaagsters dat de SGP artikel 10 uit de statuten zou schrappen. Daarin staat dat vrouwen alleen buitengewoon lid mogen worden, wat betekent dat zij binnen de partij geen stemrecht hebben en geen politieke of bestuurlijke functies mogen bekleden.
Op dit punt haalden zij bakzeil. De rechter oordeelde dat het toelaten van vrouwen als volwaardig lid van de SGP geen algemeen belang dient, maar alleen het belang van SGP-vrouwen, en die voerden geen proces.
Het moet voor de rechter een lastige kwestie zijn geweest, omdat er drie verschillende grondrechten in het geding waren, die formeel allemaal even zwaar moeten wegen: dat van vrijheid van vergadering, vrijheid van godsdienst of het non-discriminatiebeginsel.
Uiteindelijk is gekozen voor het principe dat de Staatkundig Gereformeerde Partij mag geloven wat zij wil, en in haar statuten mag zetten wat zij wil (mits er geen mensen naar de rechter stappen, omdat zij zich onrechtvaardig behandeld voelen), maar dat de overheid dat nog niet hoeft te subsidiëren.
»
»
»