Een iets bewerkte versie van het interview in het Radio 1-Journaal met ooggetuige Chris van der Draai op Bali:
"We zaten te eten in het restaurant in Jimbaran waar de eerste bom afging. Het restaurant was helemaal vol. Er waren veel kinderen en stelletjes die aan het eten waren. Het was donker.
We hoorden ineens een grote knal. Het was een soort vuurwerkbom die de lucht in schoot, met veel rook en kleine vuurvonkjes.
We zaten vier tafeltjes verder naar het strand toe. Het eerste wat je doet, is naar de zee rennen: weg van de plaats waar het gebeurd is.
Paniek
We dachten eerst dat het een soort gaslek was. Maar 30 tot 35 seconden later ging de tweede af. Toen realiseerden we ons dat het een aanslag was.
Bij de eerste bom was er niet echt paniek. Pas bij de tweede bom, toen iedereen zich realiseerde dat er een aanslag was, was er duidelijk paniek.
Ik ben zelf niet gewond geraakt en mijn vrienden ook niet. Maar toen wij op onze T-shirts keken, zagen we dat het volzat met bloedspatten en stukjes lichaamsdelen. Het was geen mooi gezicht.
Huis
We horen hier dat veel mensen naar huis gaan. Ik deel die mening niet. Ik vind dat de cultuur van Bali en de mensen van Bali hier niks mee te maken hebben.
Er zijn gewoon gekke mensen op Bali die deze aanslagen plegen. En de openheid en vrolijkheid van Bali is er nog steeds.
Ik sta nu op het strand, waar ze vrolijk aan het voetballen zijn. Het kon overal gebeuren. Ik wil nog niet naar huis. Daar kan het ook gebeuren. Ik zit liever hier."
»
»
»