Matthijs van Nieuwkerk over 08/12/1980

Televisiepresentator Matthijs van Nieuwkerk over 08/12/1980, de dag waarop John Lennon werd vermoord. Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in het boek dat naar aanleiding van het zilveren jubileum van NOS-Teletekst werd uitgebracht. In het boek schrijven 101 bekende en onbekende Nederlanders een eigen verhaal over 101 gebeurtenissen van de afgelopen 25 jaar.



"John Lennon is vermoord."



De man die het me als eerste vertelde was Joop, de portier van Dansen bij Jansen, de studentendiscotheek in een van de steegjes bij het Spui in Amsterdam. Ik dacht: Hoeveel platen heb ik van John Lennon? Niet een. Van de Beatles? Niet een. En bovendien, veel belangrijker: Was Els binnen? 



Want om Els ging het. Ze had maandenlang onbereikbaar geleken, maar de laatste avonden (In Dansen bij Jansen was je elke avond, zeven dagen per week) waren er zoete barstjes ontstaan in haar betonnen pantser. Althans dat dacht ik. 



We hadden gedanst, al was het in een soort wilde groepsdans, die zo tegen sluitingstijd nogal eens ontstond als de achterblijvers bevangen werden door het martelende idee dat je wel eens alleen op huis aan zou moeten. De laatste ronde dus. En Els danste in die kring van wanhopigen min of meer naast me. Meer niet. 



Dit was de volgende avond. En nu was John Lennon dood. Vermoord. Binnen waren de lichten achter de bar uitgelaten en werd de zaak slechts verlicht door kaarslicht. Dat was mooi en sfeervol, maar zo zag ik natuurlijk niks. Waar was Els?



'Give Peace a Chance' klonk luid door de boxen en er werd hier en daar meegezongen. Ik zag zelfs een meisje betraand in de jas van haar vriend kruipen. Nee, dit was duidelijk geen gewone avond en deze demonstratie van respect voor 'een van de grootste componisten van de twintigste eeuw' (sprak Het Journaal later) was misschien dan wel gepast; mijn leven, zo bleek achteraf, liep door deze moord op John Lennon weer voor maanden dood. 



In het rauwende duister van Dansen bij Jansen en op het ritme van een van die flauwe suikerspinnetjes van de Beatles leerde Els Paul kennen. De rest is geschiedenis. Zij leefden nog lang en gelukkig en ik, die pijn in mijn kop kreeg van het flakkerende kaarslicht (familiekwaal, mijn vader heeft er ook last van), denk tot op de dag van vandaag bij ieder nummer van de Beatles dat ik hoor aan Els. En dat is meer dan goed voor me is.