Door Joris van de Kerkhof, verslaggever van de NOS.
Uitkijkend over de baai, de prachtige baai van Hambantote. Daar zie je de diepblauwe zee, het zachte witte strand, de zon en de bomen die voor voldoende schaduw zorgen. Een halve slag gedraaid, zie je donkere wolken. Het regent.
Er staat een tent van vier bij vier. In het midden een ijzeren paal. Over het tentdoek is bouwplastic gespannen. Echt helpen doet dat niet. Het regent en dan wordt binnen toch echt alles nat.
Moeder en kinderen krijgen een nieuw huis. Zoals beloofd, precies op 26 december kunnen ze er in trekken. Vijftig vierkante meter. Maar mevrouw weet niet of ze gaat.
Hier aan het strand heeft mevrouw het slecht, maar daar in de nieuwbouw is het ook niet best. Het is kiezen uit twee kwaden. Het verhaal van de nieuwe wijk is heel herkenbaar. Ver weg van de bewoonde wereld. Geen openbaar vervoer, geen winkels en zelfs geen school voor de kinderen.
Zonder eigen vervoer is het heel erg moeilijk om bij het werk te komen. Dat werk is de zee. Dat deel van Sri Lanka waar nu de zon schijnt.
Dus zegt mevrouw dat de regering het niet goed heeft gedaan. De regering maakt haar ook onzeker. Eerst mocht je niet, toen weer wel en toen toch weer niet bouwen binnen honderd meter van de zee. Ze blijft dus maar zitten. Ondanks de regen en de slechte tent.
Rijke toerist
Ze zit op haar eigen grond. En als je beseft hoe mooi het hier eigenlijk is, als je hoort dat vooral de rijke toerist zijn weg naar Sri Lanka terug vindt, dan hoef je niet veel fantasie te hebben om het nieuwe, grote hotel zo voor je te zien.
Mevrouw denkt misschien ook wel dat haar grond duur verkocht kan worden. Maar dan moet ze wel blijven zitten, denkt ze. Opgestaan is plaats vergaan. Blijven zitten, dan kun je met het verdiende geld misschien toch nog naar een nieuw huis.
Wat is waar, en wat is niet waar. Als ik in Hanbantote over de baai uitkijk, hoor ik de echo van de kritiek op de regering. Hoor ik het geklaag over de stomme hulpverleners die met veel te veel zijn, met veel te dure auto's rondrijden en te weinig uitrichten. Maar ik hoor ook over de slachtoffers die er een slaatje uit proberen te slaan. Die misbruik maken van het gebrek aan coördinatie.
Nieuwe tsunami
Ik heb maar eens geen oordeel. Ook niet over het vele goede werk van de hulpverleners, over de economische mogelijkheden die een groot hotel kan bieden. Over de ingewikkelde politieke situatie in Sri Lanka die regeren moeilijk maakt.
Ik geloof wel in die vrouw die zegt dat niemand angst heeft voor een nieuwe tsunami. Waarom zou je bang zijn als de rest van je gezin al is meegenomen door de zee.
»
»
»