Door Paul Sneijder, NOS-correspondent in Brussel
"Ik zal de paus een brief schrijven dat hij Juncker heilig moet verklaren als hij er in slaagt een akkoord te bereiken over de Europese begroting", dat zei minister Zalm een paar maanden geleden. Het ziet er nu naar uit dat de vice-premier zijn correspondentie met het Vaticaan achterwege kan laten. |
Want wie de Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker woensdagmorgen in het Europees parlement verslag zag doen van zijn internationale beraad over de Europese financiën zag een hoopje moedeloosheid.
Volgens een enkeling was het een tactische zet, een laatste poging om de Europese regeringsleiders in beweging te krijgen. Maar wie de afgelopen dagen alle geluiden uit Berlijn, Parijs en Londen goed verstaan heeft, weet dat er, om in Zalms termen te blijven, een wonder moet gebeuren wil het nog goed komen.
In het slop
Als het op de top fout loopt, zitten de onderhandelingen over de 'financiële perspectieven 2007-2013' zeer waarschijnlijk voor langere tijd in het slop. Groot-Brittannië neemt op 1 juli van Luxemburg het voorzitterschap over en niemand verwacht dat Tony Blair, gezien zijn onverzettelijkheid bij de discussie over de Britse rebate, de rechtvaardige scheidsrechter kan spelen om de 25 lidstaten wel tot elkaar te brengen.
Het betekent allemaal dat de Unie verder in de lappenmand verdwijnt. Want op dat andere heikele punt, het Franse en Nederlandse 'nee' tegen de Europese grondwet, zijn evenmin kloeke besluiten te verwachten.
Nadat commissievoorzitter Barroso eerst de lidstaten had opgeroepen om het ratificatieproces toch vooral door te zetten, ontpopt hij zich nu als een sterke advocaat voor opschorting van het hele grondwet-proces.
Nu even niet
Dat is niet alleen ingegeven door het Franse en Nederlandse 'nee' en het Britse 'nu in ieder geval even niet', maar ook door de opmars van het nee-geluid in landen als Denemarken, Polen, Tsjechië en zelfs Luxemburg.
Optimisten zeggen dat Europa altijd alleen maar sterker geworden is door de talloze crises die het heeft doorstaan. Maar in het verleden ging het er meestal om de brokken te lijmen, nu zakt geleidelijk aan het fundament onder de Europese Unie vandaan. De burger ziet Europa niet zitten, nationale belangen vieren hoogtij en de verantwoordelijke regeringsleiders missen de daadkracht om het geloof in Europa weer aan te wakkeren.
Een langere periode van navelstaren zal dus Europa's deel zijn.
»
»
»