»
Rein Pol bij drieluik
Joris Westerink Door verslaggever Pauline Broekema
Het enorme drieluik is nog niet opengeklapt of het publiek dromt samen voor het zes meter brede werk. Kunstenaar Rein Pol eert met "Pollegorie" zijn collega's, de Noordelijke Realisten, net als hij voortgekomen uit de Groningse Academie Minerva. De schilders die schilderen wat er staat, maar ook weer niet.
Rein Pol viert zijn zestigste verjaardag met een tentoonstelling in Museum De Buitenplaats in Eelde. Het topstuk is het unieke drieluik.
Warme jeugdjaren
Aan de wanden van het museum hangen de onderwerpen die Pol vaak gebruikt om de thema's in zijn werk te benadrukken: vergankelijkheid, verlangen naar de ongecompliceerde, warme jeugdjaren. De trein uit zijn vroegste herinneringen, de Blauwe Engel, schildert hij veel. Ploegend door het winterlandschap. Een geknakt fluitenkruid op de voorgrond.
De serie met de trommel neemt een belangrijke plaats in op de tentoonstelling. De trommel in het water, vastgevroren in het ijs en uiteindelijk aan stukken. Zelfportretten: eenzaam op een podium, bekeken door zijn publiek. De schilder die vindt dat het altijd beter kan.
Bij de opening wordt hij getypeerd als iemand die altijd twijfelt of het wel goed is. Wie voor deze expositie zijn Pol heeft uitgeleend, mag hopen dat hij het doek straks ongewijzigd terugkrijgt. Altijd kan het beter. Pol voegt ook jaren later nog wel eens iets toe. Zo is de verf van sommige delen van het drieluik nog nat. Het varkentje op het middenstuk heeft maagdelijk roze oren. Die lelijke gele oormerken zijn toch verwijderd.
Mooiste meisje
Een half jaar werkte hij alleen maar aan het meer dan manshoge drieluik. Met het idee speelde hij al jaren. In de tuin van collega Henk Helmantel zette hij met piketpaaltjes de contouren. Om een indruk te krijgen hoe groot het werk zou worden.
Zoals steeds is ook hier de vergankelijkheid het leidende thema. Op het linker paneel de jeugdjaren: vader, de politieagent op zijn dienstfiets. Rein, in zijn welpenuniform op het muurtje waartegen het onbereikbare mooiste meisje uit de buurt een handstand maakt. En in het midden pontificaal zijn hommage aan zijn vakbroeders en zusters.
Centraal staat Rein Pol met zijn leermeester en nestor van de Noordelijke Figuratie Diederik Kraaijpoel. Daaronder Pol zoals hij nu al ruim vier decennia dag in dag uit achter de schildersezel zit. Hij heeft zich omringd door realisten aan wie hij zich verwant voelt: Pieter Pander, Jan van der Kooi, Riny Bus, Olga Wiese, Gerrie Wachtmeester, Peter Durieux, Herman van Hoogdalem.
De overleden Wout Muller is in een klein portretje aanwezig. Rechtsonder de witgrijze Matthijs Roling. Enkelen gaf hij een attribuut dat bij hen hoort. Van der Kooi draagt een Venetiaanse hoed, reikend naar een panter, Henk Helmantel heeft achteloos onder de arm een beeld uit zijn collectie Middeleeuwse kunst.
Archeologen
Het publiek wijst, herkent. De vertrouwde Blauwe Engel staat op het drieluik in brand. De reden is simpel. "Omdat vuur zo lekker schildert." zegt Pol. Op het rechter luik laat hij zien hoe nietig we zijn. Hoe het allemaal zal aflopen: een opgraving, archeologen gesteld voor een raadsel. De vondst bestaat uit willekeurige voorwerpen. De schedel van een dier, aardewerk, een pop, een trommel.
Voorlopig zijn ze nog gewoon te traceren en hangen ze in volle glorie aan de muur.
Overzichtstentoonstelling Rein Pol, tot 14 maart 2010 in Museum de Buitenplaats, Eelde.
Deel deze pagina
»
»
»