De nu 84-jarige Louis de Wijze, één van de twee hoofdrolspelers in de special 'Heeft voetbal uw leven gered? die op donderdag 4 mei in het Sportjournaal van 22.30 uur is uitgezonden, weet zijn ervaringen tijdens de oorlog nog scherp te herinneren.
Hij groeit op in Boxmeer en Nijmegen en is helemaal gek van voetbal. Louis speelt als 14-jarige bij Quick'88 en is, naar eigen zeggen, niet slecht. Zijn techniek laat wat te wensen over, maar dat compenseert hij met een uitstekende wedstrijdmentaliteit.
Jodenjongen
Louis schopt het zelfs tot de vertegenwoordigende elftallen. Saillant detail: tijdens één van zijn wedstrijden is hij de grote uitblinker en wordt hartstochtelijk toegejuicht door een aanwezige Duitser op de tribune. "Hij had waarschijnlijk niet door dat hij voor een jodenjongen zat te klappen."
In oktober 1942 komt Louis aan in kamp Westerbork. Hij is jong en sterk en komt in een groep terecht die met speciale klussen wordt belast. Ook in Westerbork speelt voetbal een belangrijke rol in zijn leven. Louis is veel beter dan de rest en hij wordt door verschillende teams gevraagd mee te doen. Er wordt gespeeld op de appèlplaats, voornamelijk als vermaak voor kampbewoners en de bewaking.
Het leven van Louis wordt op 23 maart 1944 finaal op zijn kop gezet als hij op transport naar concentratiekamp Auschwitz wordt gezet. Zodra hij daar aankomt, beseft Louis dat hij in de hel is beland. Tijdens zijn verblijf in Auschwitz voetbalt Louis in het joodse elftal en één van zijn tegenstanders, Herbert Bucholz, is zo van zijn spelkwaliteiten onder de indruk dat hij een relatief makkelijk baantje voor hem regelt. Louis wordt veger in de fabriek.
Gevangene 175564
Tegen het einde van de oorlog moet Louis meedoen aan de zogenaamde dodenmars naar het westen. Toen de SS'ers met broden strooiden en de uitgehongerde joden er op af doken, zag gevangene 175564 kans om met een vriend te vluchten. Op 23 april 1945 komt er een einde aan zijn lijdensweg. "Samen zijn we naar Berlijn gelopen en stonden we in bevrijd gebied bij de Amerikanen", aldus Louis. Van de duizenden gevangenen zouden slechts enkelen de bevrijding meemaken.
Louis, die in de oorlog zijn ouders en stiefzus verloor, is nu erelid van Quick'88 en moedigt nog regelmatig zijn kleinzoons aan die in de A1 voetballen. Om zijn nek draagt hij nog elke dag één van tien speciaal vervaardigde kettingen met een afbeelding van het herdenkingsmonument van Westerbork. De ouders van Louis hebben een steen met een kruisje in Westerbork liggen.
»
»