door Paul Onkenhout
Ik heb geen flauw idee waar je een bijstandsuitkering moet aanvragen. Met dit soort vraagstukken hou ik me niet bezig. Ik weet nu bijvoorbeeld ook nog steeds niet op welke partij ik morgen zal stemmen. Als het ooit zover komt dat Langs de Lijn me ontslaat, bel ik even naar het gemeentehuis. Of ik ga even langs om bij het loket inlichtingen te vragen of iemand me misschien verder kan helpen.
Vroeger zou ik het wel hebben geweten, als ik een bijstandsuitkering had willen aanvragen. Dan zou ik me tot het GAK hebben gewend, maar het GAK bestaat niet meer, zoveel weet ik er ook nog wel van.
Salomon Kalou wist het ook niet, waar je in Nederland een bijstandsuitkering moet aanvragen. De kans dat hij dat ooit moet doen lijkt me overigens vrij klein. Ik schat dat hij aan zijn loopbaan als voetballer minstens tien miljoen euro zal overhouden.
Het was een van de vragen in de naturalisatietest die Kalou fout beantwoordde. Van de veertig meerkeuzevragen beantwoordde hij er 26 goed; twee te weinig. De gevolgen waren groot: minister Rita V. besloot maar weer eens dat hij er niet voor in aanmerking komt om versneld tot Nederlander te worden genaturaliseerd.
Daar is, op andere gronden, wat voor te zeggen; niet omdat we al buitenlanders genoeg hebben in dit land, maar omdat de procedure voor iedereen die Nederlander wil worden nu eenmaal vijf jaar duurt. Het is dus de vraag of voor een Ivoriaanse voetballer van Feyenoord een uitzondering moet worden gemaakt. Of beter gezegd: kán worden gemaakt. Niet omdat hij voetballer is, of een aardige jongen, maar omdat daar misschien een regel voor bestaat.
Die regel bestaat. En om die regel, vervat in artikel tien van de vreemdelingenwet, gaat het; zou het althans moeten gaan.
Het dossier van Kalou in de media is inmiddels zó dik dat de berichtgeving bol staat van de misverstanden en foute conclusies. Dat vorige week op één dag bekend werd gemaakt dat Kalou niet in aanmerking komt om versneld Nederlander te worden en een meisje uit Kosovo, Taïda Pasic, geen toestemming kreeg om in Nederland haar middelbare school af te maken, vergrootte de verwarring. De meeste media gooiden de twee gevallen gemakzuchtig op één hoop.
Maar Salomon Kalou is geen vluchteling. Hij is ook helemaal niet zielig. Voor wantrouwen is voldoende reden, omdat hij als Nederlander meer kans maakt op een transfer naar Spanje of Engeland dan als Ivoriaan. Het is bovendien de vraag hoelang hij Feyenoord trouw zal blijven. En voor de puurheid van het interlandvoetbal is zo'n versnelde naturalisatie een bedreiging. Maar daar gáát het niet om, dat zijn slechts zijdelingse vaststellingen.
Het gaat er om dat er in de Nederlandse wet een artikel staat waarin is vastgelegd dat mensen met speciale, unieke talenten in aanmerking komen voor de versnelde procedure. Dat kunnen tafeltennissers zijn, of violisten, of chirurgen. Of voetballers.
Salomon Kalou is een uitzonderlijk getalenteerde voetballer. Dat vindt iedereen. Dat vindt Johan Crujjff, dat vindt Marco van Basten, dat vindt de staatssecretaris van sport Ross-Van Dorp, dat vindt elke voetbaltrainer. En dat we nog wel een behendige buitenspeler kunnen gebruiken lijkt me ook duidelijk, na Nederland-Ecuador.
Daar, en nergens anders, schuilt in deze zaak het onrecht. Rita V. lapt de wet aan haar laars. Je zou haar bijna een bijstandsuitkering gunnen.
»
»
»