door Paul Onkenhout
In de zomer van 2004 leerde ik freelance journalist Igor Wijnker kennen en al snel had ik ruzie met hem. Hij bood aan om voor de Volkskrant wekelijks verslag te doen van zijn lotgevallen bij FC Chabab, maar stelde een aantal eisen die ik niet kon inwilligen en waar ik trouwens ook helemaal geen zin in had.
Maar op de een of andere manier slaagden we er in overeenstemming te bereiken, over het honorarium en de lengte van de verhalen. In het seizoen 2004-2005 publiceerden we elke dinsdag een aflevering van een serie die we 'Onder Marokkanen' noemden. Wijnker was lid van Chabab geworden, een Marokkaanse club aan de rand van Amsterdam-West. Al snel was hij een van hen.
Vooroordelen
Verbazingwekkend, vind ik dat nog steeds. Turkse of Marokkaanse of Surinaamse voetbalclubs kennen we allemaal, maar meestal weten we niet hoe snel we na een wedstrijd moeten terugkeren naar de kantine van onze eigen club, met onze oordelen en vooroordelen in onze voetbaltas. Wijnker ging zitten en bleef zitten, werd meegezogen, verleende hand- en spandiensten aan het bestuur en raakte bevriend met leden van de club.
Toen hij aankondigde dat hij, uit solidariteit of omdat hij gek was geworden, mee zou gaan doen aan de ramadan, kreeg ik het vermoeden dat dit journalistieke project enorm uit de hand zou gaan lopen. Gelukkig viel het mee. Dat zeg ik om twee redenen, want ten tijde van de moord op Theo van Gogh maakte Wijnker ook deel uit van de Marokkaanse gemeenschap in Amsterdam-West.
Onder dezelfde titel als de serie, Onder Marokkanen, heeft Wijnker zijn verhalen gebundeld en aangevuld. Het boek verscheen onlangs bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Wat heb ik hier eigenlijk allemaal mee te maken, hoor ik de luisteraar nu zeggen, ik wil gewoon een schitterend en origineel betoog horen over de magistrale overwinning van Feyenoord op Ajax en de achterstand van zeventien punten, ZEVENTIEN PUNTEN, van de Amsterdammers op de Rotterdammers.
Eendagsvlieg
Of een column over Louis van Gaal die, gekker moet het toch echt niet worden, Ajax nog steeds 'mijn club' noemt en daarom zo teleurgesteld was toen de transfer van Kenneth Perez voortijdig bekend werd gemaakt, door zí'jn club. Of over Quincy, de eendagsvlieg die vorige zomer het jeugd-WK kleur gaf en vorige week van Arsenal naar Spartak Moskou verhuisde. Of over Jaap Stam die, zo leek het, vooral zo blij is met zijn transfer naar Ajax omdat hij daardoor weer in Kampen kan gaan wonen. Dat had allemaal ook gekund, vanavond op de radio.
Maar veel belangrijker, vanuit een breder perspectief bezien, is het dat er een boek is verschenen dat meer zegt over de integratie van Marokkanen in Nederland dan duizend rapporten. Onder Marokkanen is een tragi-komisch boek geworden waar geen honderd verhalen over de Hofstad-groep of de incidenten in de Amsterdamse Diamantbuurt tegenop kunnen. Er wordt in gelachen, er wordt in geruzied, er wordt in gevoetbald en we leren ze beter kennen, de Marokkanen in ons land. Kortom: kopen, dat boek.
»
»
»