door Wouter Kurpershoek
Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb als verstokt voetbalfan niets met American Football. Die onverschilligheid is begonnen toen ik als uitwisselingsstudent een jaar aan een Amerikaanse Highschool studeerde.
Het beeld tijdens de gymles van mijn ielige klasgenoten uitgedost in breedgeschouderde uniformen werkte op mijn lachspieren. Bovendien stapte ik consequent opzij op momenten dat een fysieke confrontatie nodig was om een speler in balbezit te beschermen of aan te vallen.
Het leverde mij de bijnaam 'Europees mietje' op. Gelukkig mocht ik al snel het meisjes-soccerteam van de school coachen, wat om meerdere redenen veel aantrekkelijker was. Sindsdien heb ik geen footballgame meer gezien.
Tot gisteravond.
Samen met 90 miljoen Amerikanen toch maar gekeken naar de finale van het American-football-seizoen. Klaar voor een hernieuwde kennismaking met de sport die heel Amerika in de ban houdt. De Seattle Seahawks speelden tegen de Pittsburg Steelers in het Ford Stadion in Detroit voor de Super Bowl.
Ik had me goed voorbereid, wat niet zo moeilijk was. Alle kranten pakten uit met dikke bijlagen gewijd aan de finale die begreep ik al snel weer voor méér spektakel zou zorgen dan de voorgaande jaren. Dat beloofde wat. Ik besloot met een open mind deze ultieme Amerikaanse ervaring te ondergaan. Voor één keer geen vergelijkingen met voetbal. Daarom een feitelijk verslag van het evenement zoals ik het heb beleefd:
18.00: Football-helden uit een ver verleden lopen het veld op en laten zich toejuichen.
18.05: De twee teams rennen het veld op. Er wordt vanaf de tribune beschaafd gezwaaid met groene en gele sjaaltjes.
18.10: Reclame
18.15: Het volkslied wordt gezongen. 'Condi' Rice staat met de hand op het hart achter veiligheidsglas.
18.18: Reclame
18.20: De Mart Smeets en Tom Egbers van de Amerikaanse tv vertellen elkaar in een tweegesprek dat het magische moment van de finale bijna is aangebroken.
18.22: Reclame
18.30: De wedstrijd begint. De Seahawks mogen 'aftrappen'.
18.35: Reclame. Een vriend legt uit dat de wedstrijd tijdens de reclames stil ligt. De spotjes blijken populair te zijn. Alle grote Amerikaanse bedrijven hebben voor miljoenen dollars zendtijd gekocht tijdens de Super Bowl. Half Hollywood is ingehuurd om te figureren in spectaculaire en soms buitengewoon grappige commercials. De verhouding sport-reclame tijdens de Super Bowl is ongeveer fifty-fifty. Dat betekent dat je net zolang naar reclames kijkt als naar de wedstrijd. Voor één keer is dat geen straf.
18.30: Spelers buitelen over elkaar heen.
18.40: De scheidsrechter heeft een overtreding niet goed kunnen zien en loopt naar een monitor aan de zijlijn om de herhaling te bekijken. Zijn beslissing schalt door het stadion via de microfoon die hij de hele wedstrijd voor z'n mond heeft. Kom hier in Europa maar eens mee, waar de feilbaarheid van de scheidsrechter een heel seizoen van een voetbalclub kan verpesten.
19.00: Ik kijk naar de statistieken die onophoudelijk over het tv-scherm flitsen. Jaloersmakend veel informatie is beschikbaar. Hier kunnen ze bij Talpa nog een puntje aan zuigen.
20.00: Rust! De Rolling Stones geven een weergaloos concert. Zijn zij misschien het Engelse bindmiddel tussen de Europese voetballiefhebber en American Football-fan?
22.03: Voorbij. Het tweede deel van de wedstrijd was meer van hetzelfde. De Steelers hebben gewonnen.
Wat heeft de hernieuwde kennismaking nu opgeleverd? Niet veel helaas. Toch heb ik heb me wel vermaakt. De Super Bowl is meer dan zo maar een finale. Het is een traditie. Een familietraditie zelfs.
Het is een combinatie van show, spel en competitie. Elementen waar de Amerikaanse cultuur grotendeels op drijft. Amerikanen beleven hun sport intensief. Er moeten veel punten gescoord worden om de aandacht vast te houden. Het is hit en run.
Tientallen camera's brengen de wedstrijd in beeld. Zo gefilmd zou zelfs een partijtje schaak een visueel genot zijn om naar te kijken. Reclame-onderbrekingen blijken broodnodig voor sporter en supporter om op adem te komen. Tegelijkertijd is die inflatie aan gescoorde punten voor voetballiefhebbers in de rest van de wereld juist saai en simpel.
En zo is er altijd wel wat.
Toch maar twee voornemens gemaakt: volgend jaar weer kijken. Tot die tijd op zoek naar het lokale highschool-soccerteam...
»
»
»