door Kees Jongkind
Op 27 januari 2006 zendt Studio Sport een 45 minuten durende special uit over Shani Davis.
De Amerikaanse schaatser is straks tijdens de Olympische Spelen in Turijn de favoriet op de 1.000 en 1.500 meter. Verslaggever Kees Jongkind doet in aanloop naar de uitzending verslag van het maken van deze film.
Er zijn al heel wat kwalificaties losgelaten op Shani Davis. Hij wordt 'een fenomeen' genoemd, 'het wonderkind uit Chicago' en zelfs een 'gettoschaatser'.
Feit is dat de 23-jarige schaatser vorig jaar wereldkampioen allround is geworden en dat hij bij geen enkel team hoort. Hij heeft zijn moeder Cherie, zijn trainer Bob Fenn en zijn teddybeer Shani Davis jr.
Daar komt nog bij dat hij straks tijdens de Spelen in Turijn niet alleen wil meedoen aan het langebaanschaatsen maar ook aan het shorttrack. Dat heeft nog nooit iemand voor hem gedaan.
Reden genoeg om deze bijzondere sportman op te zoeken. Samen met cameraman Wilko Lobeek en geluidsman Ronald Rutten vlieg ik eind oktober naar Chicago. We hebben een draaiboek vol ideeën, maar of we die allemaal kunnen realiseren is zeer de vraag.
Deze week staat in het teken van kwalificatiewedstrijden in Milwaukee. Hier kunnen de Amerikaanse schaatsers zich plaatsen voor het World Cup-circuit.
We willen deze wedstrijden gebruiken om Shani en zijn ambiance beter te leren kennen. Hoe ver kun je gaan? Wil de trainer bijvoorbeeld een zender dragen tijdens de wedstrijden? Hoeveel komen we te weten over de achtergrond van Shani?
Moeder Cherie waakt als een leeuwin over haar welp. Als je te dichtbij komt, laat ze haar tanden zien.
Al snel blijkt dat de familie Davis heel coöperatief is. We mogen overal bij, iedereen draagt zenders waar we maar willen en Shani blijkt ook nog eens een natuurtalent voor de camera. Hij vertelt honderduit. Ik vraag me af waarom ik er eigenlijk bij ben, want hij praat tegen alles wat beweegt.
Voorbeeld: We lopen bij zijn vroegere school in een, laten we zeggen, mindere buurt van Chicago. Shani praat en halverwege word ik op mijn schouder getikt door iemand van de beveiliging van de school. 'Wat zijn we aan het doen?' Ik neem de man apart, leg hem uit dat de wereldkampioen speedskaten ('nog nooit van gehoord') hier op school heeft gezeten. De man gaat binnen overleggen en ik loop terug naar de cameraploeg waar Shani nog steeds staat te praten. Het interview is gewoon doorgegaan. Ook zonder mij.
De bereidwilligheid is groot, we zien het huis waar hij is opgegroeid, de atletiekbaan waar hij als 8-jarig jochie werd getraind door zijn moeder, het spinnen in een sportschool met huisvrouwen, de heuvel waar hij als klein mannetje op en af sprintte om sterke benen te krijgen. Shani neemt ons overal mee naar toe.
Ondertussen moet er ook even geschaatst worden. Met kinderlijk gemak plaatst Davis zich voor alle World Cup-afstanden. Dat is belangrijk want moeder Cherie ('De Generaal' in de wandelgangen) heeft uitgevonden dat hij tijdens de World Cups olympische deelname al min of meer kan veiligstellen. Ze wil haar zoon daarom laten meedoen aan de World Cups in Calgary, Salt Lake City en Milwaukee.
Als Shani daar goed presteert, kan ie met een gerust hart de switch maken naar het shorttrack, zijn eerste liefde. Hij wil in Turijn namelijk ook op dat onderdeel schitteren, maar dat betekent dat hij mee moet doen aan de Amerikaanse selectiewedstrijden, op 12 december in Marquette (Michigan).
Na ruim een week filmen, keren we met elf uur materiaal terug naar Nederland. We hebben veel meer kunnen doen dan we voor mogelijk hadden gehouden.
Inmiddels zijn de drie World Cups geweest. Shani Davis heeft geweldig gereden. Hij raakte weliswaar zijn wereldrecord op de 1.500 meter kwijt, maar schaatste wel de snelste tijd ooit op de kilometer. De Nederlanders liggen momenteel op een aanzienlijke achterstand.
Hij is dus voorlopig gestopt met het langebaanschaatsen. De voorbereiding op de shorttrack-kampioenschappen is in volle gang. Straks in Marquette wordt het spannend. Maakt het fenomeen zijn droom waar en gaat hij op twee onderdelen meedoen aan de Spelen?
Wilko, Ronald en ik staan dan weer langs de baan. Maar daarover later meer
»
»
»