2004 was een jaar dat je op zijn minst 'opmerkelijk' zou kunnen noemen. De ene heftige gebeurtenis na de andere volgde elkaar op. Het sleutelwoord is terrorisme. 11 maart-Madrid, de verhoogde staat van paraatheid in juli in ons land, de moord op Theo van Gogh, het gijzelingsdrama in Beslan.

Met uitzondering van Beslan vonden deze nieuwsgebeurtenissen plaats in Europa. Chronologisch gezien komt het nieuws steeds dichterbij, tot zelfs in mijn eigen stad, nog geen 3 kilometer van mijn huis.

Het was trouwens niet de enige keer dit jaar dat nieuws uit mijn eigen stad of zelfs buurt kwam. De dag dat Endstra werd vermoord op de Apollolaan was ik daar net in de buurt geweest. En had nog niks opgemerkt.

De zoveelste moord
Een paar maanden later sta ik na het kijken naar het tien uur journaal met gespitste oren bij de balkondeur. Zijn dat schoten die ik daar hoorde? Paf-paf-paf! Daarna doodse stilte. Ach, het zal wel iets anders zijn geweest. Wel valt me op dat mijn buurman rond middernacht nog op straat staat te praten. Al is het een echte joviale Amsterdammer, dàt doet -ie anders nooit. 

Pas de volgende dag kom ik erachter dat bij mij om de hoek een liquidatie heeft plaatsgevonden, een kickboxer, die het volgens de verhalen met het verkeerde meisje had. Als ik meteen na het horen van de schoten naar buiten was gerend met een cameraatje, hadden we wel heel actueel beeld gehad van de zoveelste moord op straat....

Toch heeft het nieuws dat het verste weg was, mij het meest geraakt. De begrafenis van de slachtoffertjes in Beslan. Het hartverscheurende verdriet van de moeders om hun gedode kinderen. Het journaal heeft hiervan een prachtige montage gemaakt, dat zonder commentaarstem is uitgezonden in het acht uur journaal. 

Nachtmerriescenario
Ik presenteerde dat en had al de hele dag de beelden van de diverse begrafenissen gezien. Terroristen staan er natuurlijk om bekend dat het geen lieverdjes zijn, maar wat ben je een zieke geest als je het hebt gemunt op kinderen die vrolijk hun eerste schooldag vieren? En zoveel nog wel! Allemaal in hun mooiste kleertjes naar school, en dan eindigt die dag in een tragedie. De angst, de onzekerheid, en dan, op vrijdag, dat nachtmerriescenario. 

De avond voor die bestorming had ik nachtdienst op de redactie; de kinderen en hun moeders werden nog steeds gegijzeld. Er was een impasse; niets wees nog op het drama dat zich de volgende dag zou voltrekken. Ik wist dat onze correspondent onderweg was naar Beslan, maar er pas tegen het middaguur kon zijn.

De volgende ochtend zat ik in de auto toen de bestorming plaatsvond, en luisterde naar de radio. Degene die verslag deed, kon niet goed zien wat er gebeurde. Dat gold voor iedereen, want er waren alleen explosies te horen, er was rook… en verder leek er niets te gebeuren. Als luisteraar wil je alles weten. WAT gebeurt er dan, het gaat toch niet fout bij de bestorming?

Minuut
Hoe het afliep, weten we helaas allemaal inmiddels. De maandag daarna, lieten we de begrafenisbeelden zien. De huilende moeders, het geweeklaag dat door merg en been gaat. Het journaal begon met een minuut lang beeld en geluid hiervan. Zonder commentaarstem. Want ook hier zeggen het beeld en geluid zoveel, dat woorden daar alleen maar afbreuk aan kunnen doen. 

Voor het eerst heeft nieuws mij zo geraakt, dat ik vecht tegen de tranen. Lieve moeders van Beslan, vergeef me, tijdens het uitzenden van deze reportage keek ik een minuut lang naar het plafond van de studio. Want aan meehuilende nieuwslezers heeft niemand wat.

Sacha de Boer, presentatrice van het Journaal