Yasser Arafat was het allesbepalende gezicht van de Palestijnse politiek. Nu hij is overleden, is er niet een duidelijke leider. Zijn vermoedelijk opvolger Abbas moet naast zich een aantal andere kopstukken dulden. Een overzicht.
Ahmed Qurei (1937) Marwan Bargouthi (1960) Mohammed Dahlan (1961) Rawhi Fattouh (1950) Mustafa Barghouti (1955)
Ahmed Qurei (1937)
Premier Ahmed Qurei is één van Arafats oudste bondgenoten. Hij was één van de onderhandelaars tijdens de geheime besprekingen met de Israeliërs die in 1993 leidden tot de Oslo-akkoorden.
De voormalige voorzitter van het Palestijnse parlement wordt beschouwd als politiek gematigd en staat bekend als een vakkundig politicus. Maar in tegenstelling tot Arafat mist hij charisma en is hij weinig populair. Qurei komt uit een rijke familie, de 'gewone' Palestijnen beschouwen hem als een aristocraat.
Qurei gaf zijn carrière in het bankwezen in 1968 op om zich aan te sluiten bij Fatah, de in 1950 door Arafat opgerichte nationalistische beweging. Hij was lange tijd verantwoordelijk voor de financiën van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO, een koepel van diverse Palestijnse groeperingen. Hij haalde miljoenen dollars binnen voor de PLO.
Als premier heeft Qurei meerdere malen gedreigd af te treden, omdat Arafat weigerde voldoende macht naar hem over te dragen, maar hij liet zich steeds weer overhalen om aan te blijven.
Marwan Bargouthi (1960)
Marwan Barghouti stelde zich kandidaat voor het Palestijnse presidentschap. Maar zag uiteindelijk in dat het toch lastig regeren is vanuit een Israëlische gevangenis, zeker als de straf twintig keer levenslang is.
Barghouti kwam als invloedrijk leider op tijdens de eerste Palestijnse intifadah tussen 1987 en 1993. Hij wordt alom beschouwd als één van de leiders van de tweede intifadah, de Palestijnse opstand die in 2000 begon.
De zoon van een boer op de Westelijke Jordaanoever is een man van het volk, hij verschijnt regelmatig op demonstraties en begrafenissen. Hij is een charismatische en dynamische spreker en na de dood van Arafat de populairste Palestijnse leider.
Mohammed Dahlan (1961)
De voormalige veiligheidschef in Gaza heeft op dit moment geen officiële positie, maar heeft nog steeds veel gezag. Internationale onderhandelaren hebben Dahlan voorgesteld als de man die Gaza onder controle zou kunnen krijgen als de Israëliërs zich later dit jaar terugtrekken.
Dahlan heeft Arafat begeleid tijdens zijn vlucht naar Parijs voor medische zorg, hoewel hij menigmaal met de onbetwiste Palestijnse leider overhoop heeft gelegen.
Hij is veteraan op het gebied van onderhandelen met zijn Israëlische collega's. Hij was studentenleider tijdens de eerste intifadah, zat gevangen in een Israëlische gevangenis en werd naar Tunis gedeporteerd, van waaruit hij de Palestijnse protesten bleef organiseren.
Mensenrechtenorganisaties hebben in het verleden veel kritiek op de troepen van de voormalige veiligheidschef gehad. Ze werden beschuldigd van martelingen.
Als voorzitter van het Palestijnse parlement werd Rawhi Fattouh na het overlijden van Arafat tijdelijk voorzitter van de Palestijnse Autoriteit (de term president mag formeel niet gebruikt worden, omdat deze een onafhankelijke Palestijnse staat suggereert).
De parlementsvoorzitter en interimpresident wordt in het algemeen niet gezien als een belangrijke speler. Hij zal waarschijnlijk niet meer zijn dan een zetbaas, terwijl anderen de belangrijke beslissingen nemen. Fattouh was een loyale Arafat-aanhanger.
Vooraanstaande mensenrechtenactivist die geweldloos verzet predikt tegen de Israëlische bezetting. Hij is familie van de in Israël gevangen zittende populaire leider Marwan Barghouti.
Mustafa Barghouti was de enige serieuze tegenkandidaat van Mahmoud Abbas tijdens de Palestijnse presidentsverkiezingen. Hij maakte echter geen serieuze kans en moest genoegen nemen met twintig procent van de stemmen.
Barghouti was begin jaren negentig betrokken bij de geheime besprekingen met de Israëliërs in Oslo, maar trok zich nog voor de akkoorden terug uit onvrede over de Palestijnse koers.
