Door Mustapha Oukbih, NOS-correspondent in het Midden-Oosten

Nu Mahmoud Abbas zoals verwacht de nieuwe Palestijnse leider is, is zijn grootste uitdaging een balans te vinden tussen de verwachtingen van zijn eigen bevolking en die van de internationale gemeenschap. Dat zal heel moeilijk zijn. Het voordeel van Abbas is dat hij met een schone lei kan beginnen. De bevolking wil hem het voordeel van de twijfel wel geven en het westen ziet in hem een gematigd Palestijns leider die bereid is tot vrede.

De meeste Palestijnen willen werk, stabiliteit, vrij kunnen reizen en een harde aanpak van de corruptie. Abbas lijkt dat ook in te zien. Vandaar dat hij een einde wil maken aan de chaos in de Palestijnse gebieden die niet direct door de bezetting wordt veroorzaakt, maar door het ontbreken van orde en gezag. Dat wil en kan Abbas voor elkaar krijgen. Dat geldt ook voor de bestrijding van de wijdverspreide corruptie binnen de Palestijnse Autoriteit zelf. Dat kan alleen door transparantie van de financiële inkomsten en uitgaven van de PA.

De Palestijnen zijn het geweld ook zat en willen dat er een einde komt aan het bloedvergieten. De vier jaar lang durende intifada heeft de Palestijnen weinig heil gebracht en ze zijn zeker niet dichter bij het creëren van een eigen staat gekomen. Het geweld is alleen maar toegenomen. De keiharde Israëlische militaire acties en het herhaaldelijk afgrendelen van Palestijnse gebieden door Israël heeft het leven van de Palestijnen ondragelijk gemaakt en de economie totaal verwoest. De meerderheid van de Palestijnen leeft hierdoor in schrijnende armoede. 

Geweldsescalatie
De roep van Abbas om de intifada en daarmee indirect het gewapend verzet te stoppen, is een stap in de goede richting. Abbas weet dat hij internationaal gezien veel meer te winnen heeft bij een vredesdialoog met Israël dan bij aanslagen op Israëlische doelen. 

Vooralsnog lijken gewapende militanten niets te voelen voor het neerleggen van de wapens zolang de Israëlische bezetting voortduurt. Abbas lijkt ook niet van plan te zijn om militante groeperingen als Hamas en de Islamitische Jihad met harde hand aan te pakken. De angst van Abbas is dat dat alleen maar leidt tot een geweldsescalatie onder de Palestijnen zelf. Die angst is zeer gegrond. Vandaar dat Abbas via een dialoog met militante groeperingen een lange periode van een staakt-het-vuren wil bereiken, zodat vredesonderhandelingen een kans krijgen. Deze houding zou door het westen en in het bijzonder door Amerika moeten worden gesteund. 

Abbas is er van overtuigd dat zonder inmenging van Amerika dit conflict niet kan worden opgelost. Anderzijds moet Israël duidelijk aangeven dat het bereid is tot een oplossing van dit conflict door maatregelen te nemen die de vrede met de Palestijnen kan bevorderen. Daaruit kunnen zowel Palestijnen als Israëliërs hoop putten voor de toekomst en kunnen extremistische groeperingen aan beide kanten worden geïsoleerd.

Mandaat
Toch is het de vraag of Abbas werkelijk veel kan bereiken. Voorafgaand aan de Palestijnse verkiezingen zocht hij een zo groot mogelijk mandaat, maar de vraag is of hij dat heeft gekregen. 

Weliswaar won Abbas met een ruime meerderheid van 62,3 procent van de stemmen, maar de opkomst bij de verkiezingen bleek, na aanvankelijke onduidelijkheid, niet erg hoog. Sommige bronnen melden dat die slechts veertig procent zou zijn geweest. Als slechts een minderheid van de kiesgerechtigde Palestijnen is gaan stemmen, dan is Abbas' mandaat minder groot dan waarop hij had gehoopt.