De tweede intifadah lijkt begin 2005 even uitgewoed. Sinds september 2000 zijn duizenden mensen omgekomen bij Palestijnse zelfmoordaanslagen en Israëlische vergeldingsacties. 

Aanleiding voor de tweede volksopstand in de Palestijnse gebieden was de mislukking van het vredesoverleg tussen de toenmalige Israëlische premier Barak en Yasser Arafat. De beide leiders stevenden in Camp David op een historisch akkoord af, maar konden het over details niet eens worden. 

Intussen hadden de Palestijnen in de bezette gebieden al aangekondigd dat er een opstand zou komen als er geen akkoord zou komen. Van Israëlische zijde was er de angst dat Barak delen van de hoofdstad Jeruzalem zou opgeven in ruil voor vrede. 

Tempelberg
Dat zou vooral de rechtse Israëliërs in het verkeerde keelgat schieten. Om de Israëlische bevolking te waarschuwen bezoekt Ariel Sharon de Tempelberg om te verklaren dat Jeruzalem de eeuwige en ondeelbare hoofdstad van Israël moet blijven. 

Hoewel Sharon zegt met een "boodschap van vrede" te komen beschouwen de Palestijnen het bezoek aan de Tempelberg, waar de islamitische heiligdommen de Rotskoepel en de al-Aqsamoskee staan, als een provocatie. Ze beginnen met stenen te gooien: de tweede intifadah is een feit. 

Die verloopt veel bloediger dan de eerste. Gebruikten de Palestijnen tijdens de eerste intifadag nog vooral stenen, nu binden jonge Palestijnen riemen om met bommen eraan die ze laten afgaan in overvolle bussen. 

Schokkende beelden
De zelfmoordacties leveren schokkende beelden op: zwartgeblakerde bussen met uiteengereten lichamen er omheen. De Israëlische vergeldingsacties liegen er ook niet om. Voor het eerst zet Israël F-16's in die welbewust raketten afvuren op woonwijken waar zich mogelijk radicale Palestijnen schuilhouden.  

De wereld kijkt toe, met afschuw en machteloos. Een dialoog tussen de beide partijen, die elkaar bijna letterlijk oog om oog, tand om tand te lijf gaan, is uitgesloten. Het moet allemaal maar overwaaien, het vuur moet maar uitdoven, zo lijkt de gedachte van de internationale gemeenschap. 

Uiteindelijk neemt het geweld, ogenschijnlijk, als vanzelf af. Maar niet voordat Israël enkele belangrijke kopstukken van de radicale Hamas-beweging heeft gedood, zoals Hamas-oprichter sjeik Yassin en de invloedrijke topfiguur al-Rantissi. 

Vernederd
Vooralsnog heeft Hamas niet gereageerd op de dood van de kopstukken. Waarnemers menen dat de islamitische organisatie daartoe niet meer in staat is. Of dat werkelijk zo is, blijft de vraag. Zo lang de Palestijnen naar hun eigen gevoel onderdrukt en vernederd blijven, zal er altijd wel een voedingsbodem voor radicalisme en extremisme blijven.