Geheime ontmoetingen na de Golfoorlog tussen Israëliërs en de Palestijnen in de Noorse hoofdstad Oslo leiden uiteindelijk tot een historisch vredesakkoord in 1993. In de tuin van het Witte Huis schudden de Israëlische premier Rabin en de Palestijnse leider Arafat elkaar de hand. 

Israël erkent de PLO als enige en legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. De PLO op zijn beurt erkent de staat Israël. Over de uitvoering van de akkoorden en de oplossing van een aantal netelige kwesties, zoals de status van Jeruzalem en de Palestijnse vluchtelingen, zal in een later stadium nog worden gesproken. 

Maar de gesprekken vlotten niet. Tegenstanders van beide zijde hollen het vredesproces uit met gewelddadige aanslagen. Op 4 november 1995 wordt premier Rabin vermoord door de joodse extremist Yigal Amir. Shimon Peres, die Rabin opvolgt, staakt de besprekingen nadat vele Israëlische burgers in het voorjaar van 1996 zijn omgekomen bij aanslagen. 

In hetzelfde jaar wordt Yasser Arafat gekozen als eerste Palestijnse president. Nadat Benjamin Netanyahu in Israël in hetzelfde jaar aan de macht komt, vallen de vredesbesprekingen stil, mede omdat de Palestijnen voortdurend aanslagen uitvoeren op Israël. 

Wye-akkoord
Premier Netanyahu en president Arafat sluiten in 1998 in het Amerikaanse Wye een nieuwe overeenkomst over de uitvoering van de Oslo-akkoorden. Het akkoord moet de terugtrekking van Israël uit de Westelijke Jordaanoever regelen. 

Verder moet er in september 2000 een definitief regeling op tafel liggen de uitvoering van de Oslo-akkoorden. Een jaar later valt de regering-Netanyahu echter over de manier waarop het Wye-akkoord moet worden uitgevoerd. Ehud Barak volgt Netanyahu op. 

Besprekingen in Camp David
In de eerste helft van 2000 vinden er onder leiding van de Amerikaanse president Clinton vele gesprekken plaats tussen Barak en Arafat in Camp David over de laatste fase van de Oslo-akkoorden. Een volgens waarnemers historisch akkoord is in de maak.

Naar eigen zeggen biedt premier Barak de Palestijnse leider ongekende concessies: astrononische sommen geld als de Palestijnse vluchtelingen afzien van hun recht op terugkeer en een gedeelde verantwoordelijkheid over Jeruzalem. 

Maar Arafat vindt de voorstellen niet ver genoeg gaan. Hij houdt vast aan zijn eis dat alle Palestijnen die tijdens diverse oorlogen in het Midden-Oosten zijn gevlucht, recht hebben op terugkeer naar hun huizen. Ook de gedeelde soevereiniteit over 'zijn' toekomstige hoofdstad Jeruzalem is onbespreekbaar. Bovendien maakt de landkaart die Israël voor ogen heeft voor het toekomstige Palestina volgens hem de vorming van een levensvatbare staat zo goed als onmogelijk.

De mislukking van de Camp David-besprekingen vormen de opmaat voor de tweede Intifadah, die een veel bloediger verloop zal kennen dan de eerste.