Door Marc Bessems, redacteur NOS Journaal

Eén op de drie studenten van de faculteit Farmacie van de Universiteit van Granada is Marokkaans. Nergens anders in Spanje studeren zoveel Marokkanen, een kleine duizend studenten. Fadel el Akel is één van hen. Hij is 21, een donkere jongen met een bescheiden sikje en een innemende glimlach. 

Fadel woont nu al een paar jaar in Spanje en hij voelt zich thuis. "Ik merk niets van enige vijandigheid, in tegendeel. Hier in Granada leven wij moslims zonder problemen met de Spanjaarden." Ook na 11 maart. "Hier zijn geen incidenten geweest, geen racistische wraakacties tegen Marokkanen, na die vreselijke aanslagen. Spanje en Marokko hebben altijd een innige band met elkaar gehad."

Grote delen van Zuid-Spanje waren eeuwenlang Arabisch. Andalusië heette toen Al Andalus en Granada was de laatste stad die door de christenen werd heroverd. Voor veel moslims is dat islamitische Spanje nog steeds een "Verloren Paradijs". Want in die tijd, zeggen zij, leefden alle religies in harmonie en vrede met elkaar. Maar sinds zelfs Bin Laden in één van zijn videoboodschappen over Al Andalus sprak, is de "botsing der beschavingen" ook doorgedrongen tot Granada, parel van de islam in Europa.

Vreemdelingenhaat
Want ook in Spanje groeit de vreemdelingenhaat. Volgens het Spaanse Bureau voor de Statistiek staat één op de drie Spanjaarden vijandig tegenover buitenlanders. En de Marokkanen zijn het minst populair van alle buitenlanders in Spanje.

"Geen wonder", zegt Fadel. In de Spaanse kranten staat sinds 11 maart, of eigenlijk al vanaf 11 september, elke dag wel iets negatiefs over moslims, Arabieren en Marokkanen. Als het de bedoeling was van de Spaanse media om mijn geloof, mijn cultuur in een kwaad daglicht te zetten, dan is ze dat bij een bepaald deel van de bevolking zeker gelukt." 

Immigratieland
Mohammad Bakkach is het daar maar gedeeltelijk mee eens. "Die toename van vreemdelingenhaat heeft niets te maken met Madrid 11-m of met de aanslagen van 9/11." Bakkach, een kleine, drukke man met pretoogjes en haast, is voorzitter van 'Futuro', een organisatie van Marokkaanse immigranten. Zijn achterban is net als Fadel Marokkaans, maar heeft verder weinig met de jonge student gemeen.

De immigranten spreken vaak geen Spaans, velen van hen zijn analfabeet en een grote groep is illegaal. Daar zit het probleem, volgens Bakkach. "Spanje is een immigratieland aan het worden, met alle gevolgen van dien. Er komen steeds meer buitenlanders. Maar de werkloosheid is hoog. Geen wonder dat er steeds meer mensen zijn die een hekel hebben aan buitenlanders." 

Niet zo erg als Nederland
Maar zo erg als in Nederland is het nog niet. Volgens Mustapha M’rabet van ATIME, de grootste Marokkaanse organisatie in Spanje, heeft dat vooral te maken met aantallen. Spanje is een land met veertig miljoen inwoners. Daarvan is maar een miljoen islamitisch. In Nederland wonen net zoveel moslims, maar dan op een bevolking van 16 miljoen.

"De problemen die Nederland nu heeft wat betreft de integratie van buitenlanders moeten hier nog beginnen", zegt M’rabet. Zo is er in Spanje nog geen tweede generatie Marokkanen. “Maar het zal snel gaan. Spanje is in hoog tempo een multiculturele samenleving aan het worden”. Vorig jaar vestigden meer dan een half miljoen immigranten zich in het land, meer dan in welke andere EU-lidstaat dan ook. 

Slechte naam
De student Fadel wil iets doen aan de slechte naam die Marokkanen hebben. Samen met Houdna, een studente politicologie, werkt Fadel aan een charmeoffensief op nationaal niveau. Daarvoor krijgt hij steun van de Marokkaanse regering. Geen gemakkelijke taak. Want "het is makkelijk reputaties te breken, het herstellen van de goede naam is heel erg moeilijk." 

Maar die goede naam, daar wil Fadel keihard voor vechten. "Huil niet als een vrouw om wat je niet kon verdedigen als een man" zei de moeder van Boabdil, de laatste Arabische heerser van Granada, toen die door de christenen uit zijn stad verdreven werd. Dat zal Fadel niet overkomen.