Thom de Graaf is niet voor het politieke geluk geboren. 

Na verkiezingsnederlagen voor D66 onder zijn leiding, leek zijn politieke carrière met het ministerschap van Bestuurlijke Vernieuwing in 2003 toch nog een mooi vervolg te krijgen. 

Hij kreeg de verantwoordelijkheid over de invoering van bestuurlijke vernieuwingen als de gekozen burgemeester en het kiesstelsel. 

Hoewel hoeder van deze 'kroonjuwelen' van zijn partij, kan De Graaf nauwelijks plezier hebben beleefd aan zijn regeerperiode. Zijn voorstellen oogstten enkel kritiek. 

Onvoldoende steun
Dinsdag gooide de Eerste Kamer de deur definitief dicht door onvoldoende steun te geven aan de grondwetswijziging die de gekozen burgemeester mogelijk moest maken. 

Toen woensdag ook nog bleek dat coalitiegenoten CDA en VVD onvoldoende concessies wilden doen bij de modernisering van het kiesstelsel, was de maat voor De Graaf vol. Woensdagavond trad hij af. 

De Graaf (11 juni 1957) studeerde rechten in Nijmegen. Als ambtenaar schopte hij het tot plaatsvervangend directeur politiebeleid op het ministerie van Binnenlandse Zaken. 

De Graaf is de jongste uit een katholiek gezin van zes kinderen. Zijn vader was burgemeester, eerst in Lisse, later in Nijmegen. De Graaf senior zat vijftien jaar in de Tweede Kamer voor de KVP, een van de drie partijen die in het CDA zijn opgegaan. 

Wars van poespas
Thom de Graaf kwam in 1994 in het parlement, vanaf 1997 was hij fractievoorzitter. Als Tweede-Kamerlid hield hij zich bezig met onder meer buitenlandse zaken en binnenlands bestuur. 

De Graaf stond bekend als een degelijk, genuanceerd parlementariër, wars van poespas en politieke spelletjes. Hij ontving waardering voor zijn bijdragen in debatten, maar bereikte de schijnwerpers maar zelden. 

In 2002 was hij lijsttrekker voor zijn partij bij de Tweede-Kamerverkiezingen, nadat hij vier jaar eerder nog te licht was bevonden. 

De partij kreeg bij de verkiezingen de rekening voor jarenlange onzichtbaarheid in het tweede paarse kabinet. Een jaar later kwam daar, opnieuw onder leiding van De Graaf, nog een keer het verlies van een zetel bij. 

De Graaf trad af als politiek leider en leek zijn dagen verder te gaan slijten als Kamerlid. Een poging om voorzitter van het parlement te worden, strandde toen De Graaf de strijd van VVD'er Weisglas verloor. 

In blessuretijd
Toch was er een onverwachte wending bij het aantreden van het huidige kabinet. De besprekingen tussen CDA en PvdA liepen vast en het kleine D66 bleek plotseling een gewilde partner. 

D66 trad toe tot het kabinet en De Graaf werd met het ministerschap en het vice-premierschap beloond voor jaren trouwe dienst. Het verwezenlijken van een jeugddroom kreeg De Graaf zo in de schoot geworpen. 

Eindelijk leek D66 haar kroonjuwelen te gelde te maken. "Ik voel me als een speler die de kans krijgt om in blessuretijd te scoren", zei hij eerder in NRC-Handelsblad. 

De PvdA-senatoren hebben die droom nu aan diggelen geschopt.