 door Mirjam de Graaf (Radio Tour de France)
Drie weken rondreizen met de Tour de France betekent ook drie weken slapen in heel veel verschillende hotels. Dat valt niet altijd mee. Zo sliepen wij vorige nacht in een oude koeienstal in the middle of nowhere. Het is afzien in de Tour…
Gelukkig is niet alles wat het lijkt. Onze oude koeienstal maakte namelijk onderdeel uit van gigantisch landgoed, met allemaal zeer goed gerestaureerde oude boerderijen. Het wás echt een oude koeienstal, de spijlen waar de beesten hun hoofd door konden steken, vormden de sponningen van de ramen. Maar zelden heb ik een luxere koeienstal meegemaakt.
Daar moesten we dan ook wel iets voor doen: het landgoed lag zo ver weg dat geen enkele mobiele telefoon bereik had (lekker rustig hoor!) en het dichtstbijzijnde restaurant was 20 kilometer verderop. Maar we hebben heerlijk geslapen in ons eigen huisje, gingen met privé-moutainbikes naar het ontbijt in de volgende boerderij (Sjors heeft de groene trui veroverd in die etappe) en hebben genoten. Een meevaller dus. Want zo hebben we het niet vaak.
Tegelijkertijd sliep het andere deel van de equipe namelijk in een zeer matig hotel in het centrum van Limoges, met elektrisch (!) toilet en niet werkende douchekoppen. Dat komt doordat de journalisten pas als laatste hun hotels kunnen gaan boeken.
Als je geen ongelimiteerd budget hebt, valt het dan niet mee om iets te vinden. Alle fatsoenlijke hotels in start- en finishplaatsen zijn namelijk weggekaapt door de Tourdirectie. Die maken de route natuurlijk pas bekend als ze zelf hun slaapplaatsen geregeld hebben. Nadat de luxe hotels voor de directie gereserveerd zijn, komen de renners aan de beurt.
Nu zou je denken dat de hoofdrolspelers van dit circus goed slapen, maar dat valt nog best wel tegen. Veel kleine, oude hotels, soms zelfs zonder restaurant. (Nou ja, dan kun je als ploeg altijd nog naar de Buffalo Grill, het franse grote zusje van de McDonalds). En soms nog een behoorlijk eind rijden naar start of finish.
Dat geldt helemaal voor de journalisten. Favoriet gespreksonderwerp is dan ook: hoe ver moet jij nog rijden naar je hotel? Afstanden van een kilometer of 50 zijn normaal, 30 kilometer is een buitenkansje en vandaag hoorde ik een journalist zeggen: ‘we moeten wel 80 kilometer rijden maar dan kunnen we ook twee nachten in hetzelfde hotel blijven’. Om het even te vertalen: de finish is in Amsterdam, ons hotel in Rotterdam en dat is best te doen. En soms heb je de pech dat je die 50, 60, 70 kilometer hebt gereden, en dan aankomt in een tamelijk beroerd hotel.
Wat dat betreft zijn we heel benieuwd naar de Gerolsteinerploeg, aanstaande zaterdag. Zij slapen in een hotel op vele kilometers van de aankomst, in Lavelanet. Wij hebben daar vorig jaar geslapen. Het behang hing van de muren naar beneden en de kledingkast stortte spontaan in elkaar. We wensen ze heel veel sterkte…
|
