 De zesde Tourzege van Lance Armstrong is uiteindelijk veel waarschijnlijker dan een Nederlandse ritoverwinning. Het is toch al zo’n rotzomer. Oranje eruit op het EK, Nederland te kijk met genante vertoningen rond de bondscoach en dan ook nog eens geen etappewinst in de Tour van de dure bankiersploeg.
Het is allemaal heel zuinig, het blaakt niet van kapitaal talent. Een Nederlandse ritzege: dat wordt iets voor oudere jonge mannen die bij Mart Smeets aan tafel over vroeger vertellen. Encyclopedisch gegeven. Nederlandse zege: bijzonder verschijnsel in grote Franse etappewedstrijd, waarbij een krachtig vrijbuiterstype uit de Lage Landen erin slaagt als eerste binnen te komen. Kwam vaak voor in de jaren vijftig, zeventig en negentig, maar werd later zeer zeldzaam.
De laatste was van Servais Knaven, vorig jaar in nota bene Bordeaux. Dit jaar kwam Knaven niet verder dan op kop sleuren, een taak die hij voortreffelijk heeft vervuld. Mark Lotz is voor de Rabobank eigenlijk nog het meest Nederlands aanvaller geweest. Goed gedaan, beslist, maar met lege handen.
Gelukkig hebben we Theatergroep Hollandia nog die hoog scoort op het festival van Avignon. Ik heb de afgelopen weken regelmatig onze grote Franse confrčre Antoine Blondin aangehaald. Waar de Franse bladen deze Tour niets bijzonders te schrijven hadden over Bataafse fietsers heb ik voor vandaag een aantal Blondinobservaties over Nederlanders opgezocht in de bundel van zijn verzamelde kronieken.
Op 10 juli 1965 schreef Blondin over de in zijn ogen aandoenlijke Nederlanders, na een bloederige valpartij van Cees Haast: ‘Stel ze toch voor, die blonde kerels, met de snit van een buitengewoon jeugdig model en hun naieve ogen van de lage landen, blikkend naar kwellende horizonnen, waar ze ogenschijnlijk niets of niemand te verwachten hebben.’
Heel opmerkelijk is wat hij daarna opmerkt: ‘Twee dagen geleden hebben we vernomen dat de charmante Beatrix af zou willen zien van haar rechten op de troon. Ieder zijn avontuurtje. Dezer dagen bestaan er beslist meer weigerachtige prinsesjes. Heeft dan het trotse devies ‘Ik zal handhaven’ zijn toevlucht genomen bij de eenzame prinsen van de Kleine Koningin?
Men ziet die jongens, die ruwweg Huub, Gerben, Hein of Bas heten, zich als ploeg verzamelen om een koersschip te bewapenen in de goede traditie van de Vliegende Hollander, wetend dat hun nederlaag zowat de vervaging van hun kleuren betekent, maar dat het na Willem van Oranje niet meer nodig is om te hopen om nog iets te proberen, noch om erin te slagen vol te houden.’
Op 8 juli 1977 heeft Blondin zich laten inspireren door de bril van Jan Raas, ritwinnaar in Limoges en onderwerpt hij het peloton aan een wetenschappelijk onderzoek: ‘In de flanken rijden drie brildragers: Raas, Knetemann en Pronk. Het wetenschappelijke, experimentele, empirische feit wordt een bewijsstuk: net als Jan Janssen zijn het alle drie Hollanders.
Het gaat er nu om te onderstrepen dat een bril een optisch instrument is dat het meest op een fiets lijkt. Het is van belang om hier een historisch feit aan te halen. Onmiskenbaar was Holland het vaderland van Spinoza. Het eerste beroep van deze grote filosoof was lenzenslijper. Zonder veel misplaatste theorieën is het wel duidelijk dat ze in de Lage Landen hun kinderen sneller naar de opticien sturen, juist omdat ze zo laag zijn en je je moet bukken om ze te zien.’
Het blijven mooie visies op Nederland, bij het uit zicht raken van Nederlandse zeges. Blondins oude hint is duidelijk zat: ze moeten bij de Rabo op zoek naar brildragers.
|
