Ook tijdens de Olympische Spelen in Athene krijgt het basketbalpubliek weer een Dream Team voorgeschoteld. Al is de term Dream Team wellicht tamelijk overtrokken, aangezien het merendeel van de grote sterren uit de NBA het toernooi aan zich voorbij laat gaan.

In de maanden voor aanvang van de Spelen regende het afzeggingen bij coach Larry Brown. De grote man achter het succes van NBA-kampioen Detroit Pistons zag de ene na de andere topper uit zijn selectie verdwijnen en moest noodgedwongen terugvallen op veel jeugdige talenten. 

Angst voor terrorisme, blessures en een te druk schema waren de voornaamste redenen voor de spelers om niet naar Athene af te reizen. Shaquille O’Neal, Kobe Bryant, Karl Malone, Tracy McGrady, Ray Allen, Jason Kidd, Vince Carter, Kevin Garnett, Kenyon Martin, Elton Brand en Mike Bibby zullen daarom niet te bewonderen zijn.

Toch was de laatste jaren het begrip ‘Dream Team’ al aan inflatie onderhevig. Toen in 1992 voor het eerst profspelers uit de NBA aan de Spelen mee mochten doen, leverde dat niet alleen bij het publiek veel ‘oohs’ en ‘aahs’ op, ook de tegenstander stond met open mond te kijken naar helden als Michael Jordan, Magic Johnson, Charles Barkeley en Larry Bird. Zo kon het gebeuren dat een ploeg met een grote lach op het gezicht met meer dan 60 punten verloor, om vervolgens vrolijk met hun idolen op de foto te gaan.

Ook in 1996 was het inmiddels derde Dream Team nog van grote klasse. Onder aanvoering van Scottie Pippen, Anfernee Hardaway en Shaquille O’Neal werd overtuigend de olympische titel in de wacht gesleept. Vier jaar later ging het al een stuk stroever, kon een nederlaag tegen Litouwen maar ternauwernood voorkomen worden, maar werd er wel goud gewonnen.

Absoluut dieptepunt in de ‘Dream Team’-historie is het afgelopen WK. De Amerikanen kregen drie keer klop en eindigden uiteindelijk als zesde. Je zou dus denken dat het de Amerikaanse basketballers er alles aan gelegen is om die vlek te poetsen en dat zal waarschijnlijk ondanks alle afzeggingen ook wel lukken. De Amerikanen heersen namelijk bijna altijd op de Spelen. Twaalf van de veertien keer werd de titel veroverd en van de 111 olympische wedstrijden gingen er slechts 2 verloren. 

Ook het huidige team lijkt over genoeg klasse te bezitten om op de Spelen te kunnen vlammen. Tim Duncan en Allen Iverson zijn de bekendste namen, maar ook van de pas 19-jarige LeBron James wordt al veel verwacht. Zij zullen de kar, met daarop onder anderen Richard Jefferson, Stephon Marburry en Amare Stoudamire, moeten trekken.

De 28-jarige Duncan, die de Spelen van 2000 in Sydney miste door een knieblessure, zal in Athene een belangrijke rol in het succes moeten spelen. De 2.13 m. lange forward/center werd in 1997 prof en is inmiddels al twee keer (seizoen 2001/2002 en 2002/2003) uitgeroepen tot meest waardevolle speler van de NBA. Aan de zijde van onder anderen David “The Admiral” Robinson was hij verantwoordelijk voor de enige twee NBA-titels van de San Antonio Spurs. 

Dat het voor de jonge garde niet zo maar een toernooi is dat je aan je voorbij laat gaan blijkt wel uit de reactie van Richard Jefferson van New Jersey Nets: “Mijn doel was om mij in de selectie voor de Spelen van 2008 te knokken. Ik heb er eigenlijk geen worden voor dat mijn droom al vier jaar eerder uitkomt”, verklaarde Jefferson na zijn nominatie. “Het is een eer en een privilige, ik kan niet wachten tot het toernooi begint.”