Zijn staat van dienst is enorm. De roeier Matthew Pinsent won in zijn carrière tot nu toe liefst tien wereldtitels en drie keer olympisch goud. Toch heeft hij op de Spelen altijd in de schaduw mogen opereren. Tot dit jaar. 

Tien jaar lang was Pinsent het maatje van Steven Redgrave. Sir Steven Redgrave moet je eigenlijk zeggen, want de beste man is verheven in de adelstand, zo groot zijn zijn verdiensten geweest voor de Engelse sport. Nadat hij in Sydney zijn vijfde gouden roeimedaille op rij had behaald – een wereldrecord – nam de toen 38-jarige sportman afscheid als levende legende.

Pinsent mocht in 1991 plaatsnemen in een gespreid bedje. De 21-jarige roeier kwam net van de universiteit – hij won met Oxford twee keer The Boat Race – en verving Andy Holmes in de Britse twee zonder, waarin hij in Redgrave misschien wel de beste roeier van de wereld trof. De twee wonnen goud in Barcelona en herhaalden dat huzarenstukje vier jaar later.

Een jaar na de Spelen van Atlanta stapte het duo met James Cracknell en Tim Foster over in de vier zonder, maar de resultaten bleven hetzelfde. De vier regen de titels aaneen en ook op de Spelen van Sydney won de Britse boot de finale, nadat het na een spannend gevecht de Italianen achter zich had gelaten. De race zou dat jaar uitgeroepen worden tot mooiste Britse sportmoment van de eeuw. 

Aanvankelijk leek de pensionering van Redgrave niets te kunnen veranderen aan de onaantastbaarheid van Pinsent. In 2001 leverden hij en Cracknell zelfs een unieke prestatie door op de WK zowel de twee zonder als de twee-met-stuurman op hun naam te schrijven. In 2003 bleek er echter sleet op de Engelse boot te komen. Op de WK van dat jaar kwam het duo Pinsent/Cracknell er niet aan te pas. Voor het eerst sinds 1990 verliet Pinsent een groot toernooi zonder een gouden medaille. 

De Britse roeibond greep in en plaatste de twee opnieuw in een vier zonder, nu met Steve Williams en Ed Coode. Na een matige aanloopperiode, lijkt de boot net op tijd in vorm te komen. De Britten bereikten de finale in de snelste tijd en behoren ineens weer tot de favorieten. De finale is bepalend voor het lot van Pinsent. Verliest hij, dan zal de drievoudig gouden medaillewinnaar voor altijd in de schaduw van Redgrave staan. Zonder hem won hij weliswaar drie WK-titels, maar op het allerhoogste podium, het olympische, zou hij niet zonder zijn leermeester blijken te kunnen. 

Mochten Pinsent en zijn maten goud halen, dan is er ook eeuwige roem weggelegd voor de leerling. Waarschijnlijk zal het de Britse koningin dan behagen om ook hem in de adelstand te verheffen. De roep van volk en media om door te gaan tot Peking 2008 zal oorverdovend zijn. Pinsents kostje is dan definitief gekocht. 

Of hij zijn carrière zal vervolgen is nog niet duidelijk. Als Pinsent verliest, dan hangt hij de boot met spaan aan de wilgen, maar bij een zege is alles nog mogelijk. Hij heeft in ieder geval niet dezelfde fout gemaakt als Redgrave die voorafgaand aan de Spelen iets te voorbarig was met het aankondigen van zijn pensioen. Zijn opmerking van toen (“Als iemand me na Atlanta nog in de buurt van een boot ziet, heeft men toestemming om mij neer te schieten”) heeft hem nog jaren achtervolgd.