Het laatste kunstje moet tevens het hoogtepunt uit haar carrière worden. Margriet Matthijsse, sinds jaar en dag het boegbeeld van de Nederlandse zeilsters, zet na de Olympische Spelen een punt achter haar imposante loopbaan. Op haar met titels gelardeerde palmares ontbreekt vooralsnog enkel een olympische gouden medaille. Een lauwerkrans in Athene zou een waardig sluitstuk vormen voor een decennium waarin Matthijsse het dameszeilen in Nederland op de kaart heeft gezet.

Voor de jongste generatie zeilliefhebbers lijkt het moeilijk voor te stellen dat Matthijsse in april slechts haar 27^ste verjaardag vierde. De Rotterdamse is sinds het midden van de jaren negentig niet weg te denken uit de voorste gelederen van het zeilpeloton. Na als puber in 1994 beslag te hebben gelegd op de derde plaats tijdens het WK Europe-klasse voor de kust van het Franse La Rochelle reeg ze de ereplaatsen aaneen.

Een jaar na haar definitieve doorbraak beklom Matthijsse tijdens de mondiale titelstrijd in Auckland opnieuw het ereschavot. In Nieuw-Zeeland veroverde ze ditmaal de zilveren medaille. Het bleek een voorbode voor het voorlopige hoogtepunt uit haar nog prille carrière: de Olympische Spelen van 1996. 

In weerwil van de gangbare opinie bereidde Matthijsse zich op het evenement in Atlanta voor met haar eigen trainer, de Nieuw-Zeelandse Rex Sly. De persoonlijke aanpak betaalde zich dubbel en dwars uit. De eigengereide zeilster ging op het open water voor Savannah opnieuw met een tweede plaats aan de haal. 

Niet alleen was het de beste prestatie van een Nederlandse zeiler op de Olympische Spelen sinds de jaren dertig, afgezien van de gouden plak van windsurfer Stephan van den Berg in 1984, het zorgde eveneens voor een nieuw klimaat voor topzeilers in Nederland. Mede dankzij de prestatie van Matthijsse kregen onder meer betere individuele begeleiding en persoonlijke inspraak een plaatsje in de nieuwe beleidsplannen.

Matthijsse zelf was nog niet verzadigd en na een reeks eervolle podiumplaatsen kon een mondiale titel niet uitblijven. Ze stelde niet teleur. Na in 1997 het Europese kampioenschap op haar naam te hebben geschreven mocht ze zich enkele maanden later de beste Europe-zeilster ter wereld noemen. Een dubbelslag die ze in 1999 zou herhalen. Het leverde haar in hetzelfde jaar tevens de titel Female Sailor of the World op. Een jaar later moest Matthijsse tijdens de Spelen echter opnieuw iemand in de pikorde voor zich dulden. De Britse Shirley Robertson was in Sydney degene die de olympische droom van Matthijsse verstoorde. 

Het zou haar laatste kans blijken te zijn geweest om haar erelijst in de Europe-klasse te vervolmaken met een gouden olympische medaille. Het bleek echter niet het einde van haar olympische aspiraties. Matthijsse vervolgde haar loopbaan na de Spelen van 2000 in de 470-klasse met stuurvrouw Lisa Westerhof. Na op de laatste twee wereldkampioenschappen respectievelijk op de tweede en de zevende plaats te zijn geëindigd, is het niet ondenkbaar dat Matthijsse in Athene de kroon op haar carrière zet.