door Roel Olinga

Thijs Oude Luttikhuis voelde in de kwartfinales op het EK in Lillehammer bij het uitvoeren van een trap dat er iets niet goed zat. Het leek alsof een spiertje achterin de knie was verrekt. Maar toen hij in de halve eindstrijd tot driemaal toe door zijn knie zakte wist de taekwondoka uit Almelo dat het ernstig was. Een kijkoperatie bood duidelijkheid, de diagnose kwam aan als een rake high kick. Kruisband finaal afgescheurd, de meniscus kapot. Weg Spelen.

Gekwalificeerd voor de Olympische Spelen en door een blessure moeten afhaken, het zal ongeveer het ergste zijn wat een topsporter kan overkomen. Oude Luttikhuis (22) moest ermee leren leven. In Athene is hij er weliswaar bij, maar een plek op de tribunes is een schrale troost voor een sporter die zijn olympische droom in duigen zag vallen.

Voor NOS Internet Sport laat hij zijn licht schijnen over de Nederlandse afgevaardigden Charmie Sobers en Patrick Stevens, de jongen die Oude Luttikhuis’ plek inneemt. Een monoloog van een taekwondoka die zijn pijlen noodgedwongen moet richten op de Spelen van 2008 in Peking.

“Patrick is een hele degelijke taekwondoka. Hij maakt veel van zijn punten met zijn voorste been, een kenmerk van hem. Of hij een goede kans maakt is moeilijk te zeggen, alle zestien deelnemers zijn van wereldkwaliteit. Ik schat zeker twaalf daarvan heel hoog in.

Om iets over Charmie te zeggen vind ik wat moeilijker. Patrick ken ik beter, ik zat bij hem in dezelfde gewichtsklasse. Charmie is iemand die veel werkt, met haar 57 kilo’s. Het is afhankelijk van haar vorm of ze boven zichzelf zal kunnen uitstijgen of niet. En haar vorm varieert nogal.

Je moet vooral Amerika in de gaten houden. Bij Patrick loopt de voormalig olympisch kampioen tot 68 kilo en die jongen uit Iran is de huidige wereldkampioen tot 84 kilo. Ook Turkije schat ik hoog in. Een outsider is de Mexicaan Estrada, die heeft met z’n 34 jaar zoveel ervaring. Wat betreft de deelnemers bij Charmie ben ik minder goed bekend, Tapei heeft een goeie.

Veel zal ook afhangen van de loting. Als Patrick één van de eerdergenoemde tegenstanders treft, wordt het moeilijk. Het is belangrijk hoe je jezelf voelt, maar ook het niveau van de scheidsrechter en de loting zijn van belang. Wie weet zit er een bronzen plak in.

Hoe het met mij is? 12 juli ben ik geopereerd. Ik mag de eerste weken niks, om geen onnodig risico te lopen. Het gaat moeizaam. Ik loop op krukken, m’n knieën zijn dik, m’n benen vol vocht. Als ik de eerste zes weken doorkom mogen de krukken weg en mag ik licht beginnen met fitnessen. Na drie maanden zit het weefsel weer wat vaster, na acht maanden ben ik weer op optimale sterkte.

Al met al denk ik een jaar nodig te hebben om weer volledig te herstellen, misschien wel langer om weer aansluiting te vinden bij de wereldtop. Als ik maar geen risico’s neem. Het is beter om goed te herstellen dan te forceren in de hoop twee maanden te winnen.

Voor Patrick en Charmie is het natuurlijk mooi om erbij te kunnen zijn. Voor Charmie is het misschien haar laatste toernooi, voor Patrick hetzelfde verhaal. Ik hoop dat ze boven zichzelf kunnen uitstijgen. Maar voor mij is het zuur, ik word met m’n neus op de feiten gedrukt dat ik er zelf niet sta. Ik heb er zoveel voor gelaten, jaren voor getraind. Wie weet wat mogelijk was geweest als ik mee had kunnen doen?

Ik ga met mijn vader naar Athene als toeschouwer en aan de ene kant is het hartstikke mooi om te zien, maar aan de andere kant… Het is zo tegenstrijdig. Maar ik ga voor m’n plezier. Ik ga gewoon genieten.”