De sportwereld maakte zich zorgen in de maanden en weken voorafgaand aan de 25ste Olympische Spelen. Athene zou er niet klaar voor zijn, chaos zou heersen in de stad en in de stadions, die niet op tijd zouden worden opgeleverd.      
                                        
Alle vrees bleek ongegrond en de Spelen in Athene ontpopten zich tot 'zonnige' Spelen, met als enige smet misschien het fikse aantal dopinggevallen, al ziet het IOC die gevallen juist als bewijs dat de strijd tegen bedrog succesvol is.   
                                        
Terreurdreiging zorgde voor stringente veiligheidsregels, maar de sfeer leed er niet onder. Athene zit nog wel met een begrotingsgat. De Spelen werden minstens twee keer duurder dan beraamd.

Koningen en koninginnen
Zoals alle Spelen had ook Athene zijn koningen, koninginnen, kroonprinsen en gevallen heersers. In het zwembad was Michael Phelps de koning, al had hij wel minder macht dan hem was toegedicht.   
                                        
De Amerikaan won acht plakken, waaronder zes gouden, waar de (Amerikaanse) media hadden ingezet op acht keer goud. Onder meer op de 200 meter vrij werd Phelps afgetroefd, door Ian Thorpe, die ook de 400 meter vrije slag won.              
                                        
Bij de zwemsters was Jana Klotsjkova de enige die twee keer goud wist te winnen op een individueel nummer. De Oekraïnse deed dat vier jaar geleden ook en werd zo de derde zwemmer/zwemster die dat voor elkaar kreeg.

Hicham El Guerrouj was de grote man op de atletiekbaan. Vertwijfeld op jacht naar goud (na eerder falen in Atlanta en Sydney), kreeg hij dit keer het bijna onmogelijke voor elkaar: een gouden plak op de 1.500 en de 5.000 meter. Kelly Holmes presteerde bijna hetzelfde door op de 800 en de 1.500 meter goud te pakken.  
                                        
De kroonprins van de atletiekbaan kwam naar voren op een veel kortere afstand, de 110 m horden. De Chinees Xiang Liu won souverein en lijkt zeker tot en met de Spelen van Peking onklopbaar.       
                                        
Indrukwekkend was snelwandelaar Robert Korzeniowski, die op de 50 km voor de derde keer op rij de olympische titel in de wacht sleepte.

Op het water, buiten het licht van de felste schijnwerpers, leverden twee 'veteranes' mooie prestaties. In de kano behaalde de Duitse Birgit Fischer (42) haar achtste olympische titel. Roeister Elisabeth Lipa (39) won haar vijfde.   
                                        
Van de troon gestoten
Twee grote namen tuimelden tijdens deze Spelen van hun troon. Zo was daar Marion Jones, in Sydney nog goed voor drie keer goud, die de verspringfinale miste en op de sprintestafette fout wisselde.      
                                        
Svetlana Chorkina, Sydneys turnkoningin, greep naast het goud en toonde zich met kritiek op de jury weinig 'koninklijk'. En tenslotte waren daar de Amerikaanse basketballers, die de titel even kwamen ophalen, maar de finale niet haalden.

Geen Spelen zonder drama, affaires en curieuze momenten. Ook in Athene viel er in dit opzicht weer veel te 'genieten'. "Elke positieve dopingtest is een zege voor de sport", stelde het IOC vooraf. In elk geval werd duidelijk dat de strijd tegen doping nog lang niet is gewonnen.
                                        
De Griekse sprinthelden Kostas Kenteris en Ekaterini Thanou stalen de show. Met een vage motorcrash dachten ze aan een dopingtest te ontkomen. Toen het IOC hen ter verantwoording riep, trokken ze zich maar terug van de Spelen.              
                                        
Gouden discuswerper Robert Fazekas gaf andermans plas af en kon zijn medaille vergeten. Anabolen kosten kogelstootster Irina Korzjanenko het goud.

Jurysporten
Bijna vertrouwd waren de oplaaiende emoties in de gymnastiekhal. Kunstrijden op de Winterspelen, turnen in de zomer, zodra de uitslag bepaald wordt door een jury,is het bal.                       
                                        
Rusland, dat zich op elk groot toernooi benadeeld voelt, stond dit keer op haar achterste benen bij de score van 'Sexy Aleksei' Nemov op rekstok. Het Griekse publiek was ook al woedend en eiste een nieuwe score. Die kwam er, maar een plak leverde dat Nemov niet op.             
                                        
De military-equipe van Duitsland moest na protesten over en weer twee gouden plakken inleveren.Bij de start van één van de races was de klok niet op tijd ingedrukt.

Arash Miresmaeili uit Iran pakte de eerste prijs in de categorie 'gênant'. Hij moest judoën tegen een Israëlier, Ehud Vaks. Dat vond hij geen goed idee. Hij at zich rond en kwam niet door de loting.  
                                        
Dramatiek
Volop drama was er in de atletiek. Denis Nizjegorodov pakte bij het snelwandelen (50 km) zilver, maar herinnert zich daar vermoedeijk weinig van. Wankelend en met een warrige blik finishte hij, en leek de wedstrijd vervolgens in omgekeerde richting nog eens over te willen doen. 
                                        
Paula Radcliffe, de Engelse favoriete op de marathon, eindigde haar race na 36 kilometer in de middenberm. Zelden zag een atlete er zo ontredderd uit. Vijf dagen later gaf ze ook op tijdens de 10 kilometer.

Ontredderd en in tranen was ook de Canadese Perdita Felicien. In de finale van de 100 meter horden knalde ze tegen de eerste hindernis. Felicien (startnummer 1313!) sleepte Irina Sjevtsjenko mee, en
ook die was in tranen.                 
                                        
'Zuiniger' was de val in de series van Allen Johnson. De wereldkampioen maakte een buiklanding en ontweek daarbij met een knappe duik de volgende horde. Onze landgenoot Gregory Sedoc viel ook, werd  weggereden in een rolstoel, maar bleek slechts een teen te hebben gekneusd.   
                                        
Uiterst curieus was het laatste schot van Matthew Emmons, dat hem goud moest brengen. De schutter legde aan, maar trof het doel van zijn buurman. Dag medaille.

Oranje boven
Vier jaar geleden de top bereikt, vier jaar later daar blijven, zo luidde voor de boegbeelden van de Nederlandse sport de opdracht voor de Spelen in Athene. En zij slaagden met vlag en oranje wimpel.
                                        
Leontien Zijlaard-Van Moorsel moest op haar laatste grote toernooi als eerste aan de bak. De schrik sloeg sportminnend Nederland om het hart toen de Brabantse wielrenster in de wegwedstrijd tegen de  grond kwakte en werd afgevoerd. Eindigde zo haar glanzende loopbaan?            
                                        
Nee. Na drie dagen startte ze alweer op de tijdrit en snelde naar goud. Dat ze daarna haar titel op de achtervolging nog moest inruilen voor brons, mocht de pret al niet meer drukken.

Daarna was het de beurt aan Pieter van den Hoogenband. Ook hij verzamelde minder eremetaal dan in Sydney, maar met het goud op de 100 meter vrij verwierf hij wel de status van levende legende. 
                                        
Ook bij Inge de Bruijn was de kwaliteit ditmaal belangrijker dan de kwantiteit. Het goud op de 50 vrij bracht haar aan de top van het 'eeuwige' klassement van Nederlandse olympische sporters, nog net voor Leontien van Moorsel.             
                                        
Anky van Grunsven deed het onmogelijke door met een jong, onervaren paard haar titel te prolongeren. Salinero bleek een waardig opvolger van Bonfire, die thuis in de wei ongetwijfeld erg benieuwd is naar alle verhalen.

De hockeyheren slaagden er niet in om hun titel te verdedigen. Ditmaal werd het zilver, maar het besef overheerste dat dit het hoogst haalbare was, vooral ook doordat de finale tegen Australië verdiend verloren werd.                
                                        
De hockeydames wisselden het brons van Sydney in voor zilver, maar dat voelde als een nederlaag. De favoriet verloor de finale van Duitsland. De koppies op het erepodium stonden, zachtjes gezegd, strak.

Mia Audina had sneller vrede met haar verloren finale in het badminton. Ze won de eerste game overtuigend, maar daarna was de afgetrainde Chinese Ning Zhang gewoon te sterk.

Mark Huizinga verspeelde zijn titel bij het judo. Met mooie partijen in de herkansing pakte hij nog brons. Dat was er ook voor Deborah Gravenstijn en de familie Van der Geest in de persoon van Dennis. Edith Bosch veroverde zilver.   
                                        
Op de roeibaan leverde de Nederlandse ploeg prima prestaties, met zilver voor de heren-acht en brons bij de vrouwen voor de acht en lichte dubbeltwee. De lichte dubbelvier (heren) kwam minder dan een tafje tekort voor het brons.   
                                        
Bij het zwemmen werd met hulp van Inge en Pieter, maar toch ook een beetje in hun schaduw, zilver (4x200 vrij heren) en brons (4x100 vrij dames) in de wacht gesleept.

Dicht bij goud was Theo Bos. Hij won op de wielerbaan de eerste heat van de sprintfinale, verloor de tweede maar net en de derde afgetekend. Op de valreep verraste Bart Brentjens (goud in 1996) met brons op zijn mountainbike.        
                                        
Tienkamper Chiel Warners viel buiten de prijzen, maar straalde van oor tot oor. Hij sloot zijn olympisch debuut af met een mooie vijfde plaats. Simon Vroemen werd knap zesde op de steeple chase.   
                                        
Oranje in mineur
Traditioneel vielen er bij het atletiek ook flinke tegenvallers te noteren. De estafetteteams kregen het stokje niet over de finish, Lieja Koeman (kogel) en Rutger Smith (kogel, discus) konden zich niet plaatsen voor de finale.

In mineur eindigde Athene ook voor de honkballers. Vooral de 22-2 nederlaag tegen Australië kwam hard aan. Evenmin opwekkend was het varen van de zeilers, op wie het NOC*NSF flink had ingezet, maar die het op het water lieten afweten.   
                                        
Bij het turnen werd pijnlijk duidelijk dat de aansluiting van Nederland bij de wereldtop maar van korte duur geweest is. Laura van Leeuwen en Suzanne Harmes kwamen niet door de kwalificaties.     
                                        
De handboogschutters leken goede kansen op medailles te hebben, maar bleven met lege handen achter. Trampolinespringer Alan Villafuerte zag zijn Spelen voor de tweede keer op rij mislukken door met één been naast de mat te landen. 

De afsluiting was voor marathonloper Luc Krotwaar, maar een kuitblessure speelde tijdens zijn warming-up zodanig op dat de olympische droom voor de atleet al voorbij was voor die begonnen was.