Een laatbloeier van een uitstervend ras 16-01-2004   Rolschaatsen was haar grote passie. Als tiener reeg ze in die discipline de ene na de andere wereldtitel aaneen. Jennifer Rodriguez, kind van een Amerikaanse moeder en een Cubaanse immigrant, besloot op advies van echtgenoot KC Boutiette op haar twintigste de ijzers eens onder te binden. Nu geldt ze als de grote favoriete voor de mondiale sprinttitel. IJs? Volgens Rodriguez was dat vooral om te eten, maar zeker niet om op te schaatsen. Als kind van de zon, ze groeide op in Miami, had Rodriguez in haar jeugd nog nooit een ijsbaan van binnen gezien. Pas nadat ze Boutiette ("in eerste instantie moest ik niets van hem weten, vond hem een vervelende jongen") had leren kennen, maakte ze voor het eerst kennis met het langebaanschaatsen. Boutiette was ervan overtuigd dat Rodriguez net als hij de overstap kon maken naar het langebaanschaatsen. Aanvankelijk geloofde ze hem niet, maar na zestien jaar op rolschaatsen te hebben gereden was ze hopeloos op zoek naar een nieuwe uitdaging. Schaatsen, zo dacht Rodriguez, zou haar levensdroom in vervulling kunnen doen laten gaan. "Iedere atleet droomt van de Olympische Spelen", meent Rodriguez. "Ik heb lang gehoopt dat rolschaatsen een olympische sport zou worden, maar het duurt nog wel even voordat het zover is." Rodriguez ging de uitdaging met grote vastberadenheid aan. Na ruim twee jaar oefenen behoorde ze al tot de top in de Verenigde Staten en had ze net als Boutiette betrekkelijk eenvoudig de stap van in-lineschaatsster tot allrounder gemaakt. In Nagano (1998) ging Rodriguez' olympische droom in vervulling, eerder dan verwacht. Ze was tevens de eerste 'Latino' die namens de Verenigde Staten uitkwam op de Winterspelen. Rodriguez: "Ik was ook de eerste sporter uit Miami die die mijlpaal bereikte. Dat vond ik bijzonder leuk." Toch was de weg naar de mondiale schaatstop zwaar. Die ging gepaard met vallen en opstaan. Rodriguez moet nu nog glimlachen als ze terugdenkt aan haar eerste schreden op het ijs. Plaats van handeling was het Milwaukee Petit National Ice Center. "Het was vreselijk", herinnert ze zich. "Ik viel om de haverklap, schaamde me kapot. Daar stond ik dan; een in-lineschaatsster van wereldformaat die zichzelf voor Amerika's beste langebaanschaatsers belachelijk maakte." Boutiette bleef haar echter aanmoedigen en Rodriguez weigerde op te geven; ze wilde haar droom najagen. In 1996 verruilde ze daarvoor zelfs de warme thuishaven in Florida voor Milwaukee, het epicentrum van de Amerikaanse schaatssport. Aan de kou kan ze nog steeds niet echt wennen. "Ik heb altijd veel kleren aan, want ik heb het snel koud", lacht ze. Niet gek voor iemand die uit een stad komt waar een temperatuur onder de twintig graden al als koud wordt afgedaan. In het dagelijkse leven straalt ze echter een en al warmte uit. Haar loopbaan heeft sinds 1996 een behoorlijke vlucht genomen. Rodriguez behoort immers tot een uitstervend ras: ze beheerst zowel het allrounden als het sprinten. Begin dit seizoen was ze ongenaakbaar, won op de korte en lange afstanden WB-wedstrijden. De uitglijders in Milwaukee is ze vergeten. In Nagano lonkt de eerste grote internationale titel. Hoofdpunten pagina Overzicht sport

WK-sprint in Nagano Uitslagen heren Uitslagen dames Algemeen klassement heren Algemeen klassement dames Verslag dag 1 Verslag dag 2 voorbeschouwingen: Jakko Jan Leeuwangh: sprinten is geen ondergeschoven kindje meer Jennifer Rodriguez: een laatbloeier van een uitstervend ras overzicht wereldkampioenen: heren dames