|
 Op
12 maart 1953 stond een voetbalelftal van Nederlandse profs in Parijs
tegenover Frankrijk. De benefietwedstrijd, die bekend staat als
'de Watersnoodwedstrijd' leverde ruim een ton op. Vijftig
jaar na dato bezorgen de gedachten eraan de hoofdrolspelers nog
steeds kippenvel. En een enkeling zelfs tranen.
De winterzon kleurt de bossen rond Hilversum zoals alleen de winterzon
dat kan. De oud-internationals Rinus Schaap en Cor van der Hart
en oud-journalist Herman Kuiphof hebben er amper oog voor. Het trio
- via een lijnverbinding aangevuld met Gerrie Vreeken en Kees Rijvers
vanuit Frankrijk - heeft slechts oog voor elkaar bij het sentimentele
feest van de herkenning. De anekdotes en herinneringen vullen de
ruimte in restaurant Bosschoord.
 Geen
van allen was in Nederland, op het moment dat zich in de nacht van
31 januari op 1 februari in Zeeland en West-Brabant een ramp voltrok.
Van der Hart en Schaap vertoefden in Frankrijk, waar ze als profvoetballer
hun geld verdienden. Kuiphof - destijds in dienst bij de Haagse
Courant - was namens zijn krant afgevaardigd naar Hamar, waar het
EK schaatsen werd gehouden.
Angstig
"Ik hoorde het nieuws via de radio", herinnert Van der Hart zich,
"en begreep dat Nederland in paniek was." De omvang van de watersnoodramp
drong aanvankelijk niet echt tot hem door. "Ik was altijd druk met
voetbal bezig. We hadden in het pension waar ik verbleef weliswaar
televisie, maar daar keek ik zelden naar. Pas toen ik Nederlandse
kranten onder ogen kreeg besefte ik hoe erg het was. Als ik de beelden
nu zo terug zie (het drietal kijkt naar fragmenten uit het Polygoon-journaal)
word ik weer een beetje angstig."
Schaap had net als Van der Hart geen benul van wat voor ramp zich
in Nederland afspeelde. "Als je in een ander land zit krijg je
er minder van mee, lijkt het allemaal ook minder erg", zegt Schaap.
"Ik hoorde het nieuws in Parijs. We hebben wel meteen een inzamelingsactie
gehouden en allerlei kleren en goederen naar Nederland gestuurd."
Kuiphof: "Ik zat in Hamar. Kees Broekman werd Europees kampioen.
Maar daar kraaide geen haan naar. In stukjes en brokjes hoorde ik
dat het zo'n enorme ramp was." Van Kuiphofs verhaal bleef in de
Haagse Courant niet veel over.
Initiatief
Bram Appel en Theo Timmermans namen, nadat de omvang van de ramp
ook tot in Frankrijk was doorgedrongen, het initiatief voor de wedstrijd.
Binnen een mum van tijd gingen alle profs akkoord. Belangeloos,
uiteraard. "Wat ik me nog herinner is de eenheid van de spelers",
vertelt Vreeken. "Iedereen wilde direct meedoen voor het goede doel.
Dat vond ik het allermooiste."
Vreeken heeft nu, vijftig jaar later, nog steeds moeite zijn emoties
te bedwingen indien de Watersnoodwedstrijd aan de orde komt. "Het
raakt me steeds weer", snottert hij. "Als ik de beelden zie, dan
word ik er beroerd van." Woorden die Kees Rijvers onderschrijft.
"Elke keer weer huiver ik bij het zien van de beelden."
 Volgens
Kuiphof waren de profs emotioneel zo betrokken, omdat ze een signaal
wilden afgeven. Ze waren in Nederland door de KNVB immers verketterd,
afgeschilderd als geldwolven. "Ik herinner me nog dat een reservespeler
eens een clubvoorzitter tegenkwam. Die wilde de speler niet kennen,
liep hem straal voorbij. De profs werden als outcasts beschouwd,
omdat ze zich volgens de bond hadden overgeleverd aan gelddorst.
Juist dat schiep bij de spelers een sfeer waarin ze niet wilden
afgaan. Het elftal putte er kracht uit en steeg in de wedstrijd
boven zichzelf uit", gelooft Kuiphof.
Mooiste herinnering
Gaandeweg het rondetafelgesprek worden de herinneringen aan die
memorabele wedstrijd in Parijs weer levend. Hoewel de heren elkaar
uit het oog zijn verloren, schept de gedachte aan de Watersnoodwedstrijd
direct weer een warme band. "Het is de mooiste herinnering uit mijn
leven", bekent Vreeken. De sfeer en al die Nederlandse supporters
die naar Frankrijk waren gekomen, ik zal het nooit vergeten."
 Schaap,
licht geëmotioneerd: "Ik heb een mooie lijst van de KNVB gekregen
ter herinnering aan die wedstrijd. Die bewaar ik op mijn slaapkamer.
Daar mag niemand aankomen. Het was een enorme belevenis. Waar kan
ik er verder nog van zeggen?"
Van der Hart: "Ik heb er met plezier aan meegewerkt. Het is een
wedstrijd met een bijzondere waarde. Ik word nu, op 75-jarige leeftijd,
nog op straat herkend en aangesproken over de Watersnoodwedstrijd.
Dan weet je dat het een hele belangrijke is geweest."
"Deze wedstrijd is niet in één woord samen te vatten", besluit Kuiphof.
"Het was een glorieuze ontmoeting en een groot succes voor de Nederlandse
profs. Daar moeten we hen erkentelijk voor zijn."
NOS Actueel zendt zaterdag 1 februari in de herdenkingsuitzending
een door Studio Sport gemaakte korte documentaire uit over de benefietwedstrijd,
12.10-17.55 uur, Nederland 2
|
De
ontmoeting in het restaurant was te horen in Langs de Lijn (44 min)
