Adi Quala, 22 april 2001

Sergeant-majoor Van Zwet: 'Cimic voert verschillende projecten uit, zoals het aanleggen van een toilet-unit bij een school met 2000 leerlingen.'

De Alfa-compagnie is inmiddels al ruim vier maanden in Eritrea en heeft zijn handen vol aan allerlei militaire taken zoals het rijden en lopen van patrouilles. Verder bemannen we checkpoints en observatieposten. Ook verzorgen we de Quick Reaction Force (QRF) voor het bataljon en de werkzaamheden in en rond het kamp.

Maar er is nog meer en dat zijn de CIMIC projecten, kleinschalige projecten in de omliggende dorpen rond ons kamp. CIMIC staat voor Civil Military Co-operation. Reeds in het begin van de missie heeft er een inventarisatie plaatsgevonden van verschillende projecten. Deze projecten kunnen onder andere zijn: het renoveren van scholen, noodzakelijke artikelen voor het ziekenhuis en het repareren van een dieselgenerator. Dit is in nauwe samenspraak gedaan met de mariniers van de Alfa-compagnie en de burgerbevolking in de omgeving van ons tentenkamp.

Natuurlijk is er voor deze projecten geld nodig. Voor de Unmee-missie heeft de Nederlandse Ambassade te Asmara hiervoor een 'potje'. Uit dit 'potje' heeft men de verschillende compagnieën een bedrag toebedeeld om daarmee een aantal van dit soort projecten op te starten. De Alfa-compagnie heeft op het ogenblik zeven lopende projecten: vijf scholen, een ziekenhuis en een reparatie aan een diesel generator. De projectlocaties liggen zowel in Ethiopië als in Eritrea.

Zo ligt er op nog geen 20 kilometer van ons kamp een dorpje genaamd Endagherghish. In dit dorpje staat project nummer 6, een primary school. Deze lagere school heeft geen sanitaire voorzieningen. Dit is vooral schrijnend gezien het grote aantal leerlingen: 2000. Zij doen allen hun behoefte buiten de school in de vrije natuur. Om een idee te geven: de leerlingen gaan in groepen naar school, in de ochtend de ene helft en in de middag de andere helft. Het zal dus niet vreemd in de oren klinken dat wij hier een toilet-unit proberen te realiseren. Op 13 april werd het contract met de lokale aannemer getekend en is er een voorschot betaald.

Inmiddels is men druk bezig met de eerste werkzaamheden, het graven van een gat. Dit is in Eritrea een erg arbeidsintensieve bezigheid, omdat de grond uit rotsen bestaat en machines bijna niet te betalen zijn (foto 3 en 4). Eind mei moet het project klaar zijn. Dat komt dus neer op ongeveer 47 dagen, hetgeen voor Westerse begrippen behoorlijk lang is voor een eenvoudig toiletje. Wanneer je je echter bedenkt dat hier geen doe-het-zelf-winkels zijn en sommige materialen van heinde en ver moeten komen dan valt het best wel mee. Zo worden bijvoorbeeld de bouwstenen op de werkplek zelf 'gebakken in de zon'. Voor dit project zijn er zo'n kleine 4000 nodig en dit kost natuurlijk tijd.

Regelmatig brengen we een bezoek aan alle projecten om te zien of er nog problemen zijn en hoe het met de voortgang staat. Veelal kunnen we de problemen ter plekke oplossen. Af en toe hebben we een tolk nodig die dan met ons mee gaat. Dit is niet in alle gevallen noodzakelijk, daar men op de scholen redelijk Engels spreekt. Vooralsnog rekenen wij erop dat alle projecten gerealiseerd zijn voor ons vertrek uit Eritrea in juni. Dan is natuurlijk nog lang niet alle nood gelenigd, maar in deze landen helpen alle kleine beetjes.

Michel van Zwet, Sergeant-majoor der mariniers