| De oorlog tussen Eritrea en Ethiopië |
De
consuls van Eritrea en Ethiopië: de oorlog kan elk moment weer losbarsten
(september 2000)
|
Tot twee jaar geleden konden de Ethiopische president Meles Zenawi en de Eritrese president Isaias Afeworki het prima met elkaar vinden. Op 6 mei 1998 ging het echter mis; Eritrea bezette de Ethiopische grensstad Badme. Wat volgde was een bloedige strijd in een verlaten stuk woestijn, die aan meer dan 100.000 militairen en burgers het leven heeft gekost, een half miljoen Eritreërs heeft verjaagd en de twee landen financieel en militair heeft uitgeput. Zelfstandigheid Al jaren leefde in Eritrea de wens om zelfstandig te worden. Tot 1941 was het een Italiaanse kolonie, daarna een Brits protectoraat. Het land werd in 1952 op initiatief van de Verenigde Naties samengevoegd tot een federatie met Ethiopië. Het laatste land was blij met deze maatregel, omdat het nu via Eritrea toegang kreeg tot de Rode Zee.  In
1962 werd de band met Ethiopië nog strakker aangetrokken toen keizer
Selassi Eritrea annexeerde en reduceerde tot provincie. In 1974 werd
Selassi afgezet en opgevolgd door de marxistische dictator Mengistu.
Na zeventien jaar schrikbewind namen Ethiopische en Eritrese guerrillatroepen
onder leiding van de twee huidige presidenten in 1991 gezamenlijk
het heft in handen en brachten de onderdrukker ten val. De presidenten,
kemphanen van nu, waren in die tijd strijdmakkers. In 1993 regelden
de nieuwe leiders de onafhankelijkheid van Eritrea. Twee jaar daarna
scheidde de provincie Eritrea zich af van Ethiopië. De verstandhouding
bleef vriendschappelijk.Irritatie Tot 1997, het jaar waarin de verhoudingen werden verstoord. Eritrea sloeg een eigen munt en schafte de Ethiopische birr af. Dit wekte de irritatie van Addis Abeba. 
Het ergerde Ethiopië dat Eritrea nog steeds grote invloed had op de
Ethiopische economie. Bovendien miste Addis Abeba de toegang naar
de zee. In een poging de handel via de grensposten te regelen, ontstond
vervolgens ruzie over de precieze grenzen. De grenslijn tussen de
twee staten was nooit duidelijk vastgesteld en gemarkeerd. Dit was
nu genoeg om de wederzijdse irritaties op een grensconflict te laten
uitlopen. In de weken na de eerste aanval van Eritrea in 1998, op
grond van landkaarten uit de negentiende eeuw, nam de agressor meer
grensplaatsen en woestijngebieden in bezit. Addis Abeba sloeg terug.
Het heroverde niet alleen de bezette gebieden, maar trok dieper het
land in, tot aan de havenstad Assab.Bufferzone De gevechten gingen met tussenpozen door tot juni 2000. Toen slaagde de Organisatie van Afrikaanse Eenheid (OAE) 
er in de twee landen een vredesakkoord te laten tekenen. Naast een
staakt-het-vuren werd hierin de inrichting van de VN-veiligheidszone
opgenomen. De strook, met een lengte van 1000 kilometer en een breedte
van 25 kilometer, ligt op Eritrees grondgebied. Hier moeten de Unmee,
de VN-vredesmacht, de veiligheid waarborgen en controleren of de vrede
niet met voeten wordt getreden. |
Hoofdpunten
pagina
Overzicht dossiers
|
