|
Zürich zwaar, maar geen 'slachtpartij' meer |
15-08-2003 |
De
Tour beleefde dit jaar haar 90ste editie, maar ook in Zwitserland
hebben ze een feestje te vieren. Zürichs oudste sportevenement,
het Kampioenschap van Zürich, viert zijn negentigste verjaardag.
De wereldbekerwedstrijd behoort tot zwaarsten in het circuit. Zo moeilijk
als de renners het in de beginjaren hadden, is het echter niet meer.
Een stap terug in de tijd: het Kampioenschap van Zürich werd
in 1914 voor het eerst verreden. In de beginjaren was het met name
nog een Zwitserse aangelegenheid. Na de Tweede Wereldoorlog begonnen
grote kampioenen zich aan de start te melden. In 1968 gaf de UCI de
wedstrijd de wereldbekerstatus en won de wedstrijd snel verder aan
aanzien.
Pfannenberg
De
erelijst van het Kampioenschap is indrukwekkend. Bijna alleen maar
grote namen prijken erop als winnaar. Niet verwonderlijk, want in
de finale wordt door het sterk geaccidenteerde terrein het kaf van
het koren gescheiden. De Pfannenberg is het grootste obstakel dat
het peloton tegenkomt. Deze berg moet twee keer worden beklommen.
De Pfannenberg en de heuvels maken de koers lastig, al hadden de coureurs
het in de beginjaren nog veel moeilijker.
Metzgete
De wedstrijd heet dan wel het Kampioenschap van Zürich, maar
staat in de volksmond bekend als de Züri-Metzgete. Metzgete is
een typisch begrip uit het Zwitserse dialect dat zoveel betekent als
slachtfeest. Waar deze naam precies vandaan komt is niet bekend, maar
er zijn enkele theorieën.
Metzgete
zou gebaseerd kunnen zijn op de gelijknamige culinaire festiviteit.
Logisch is de link echter niet, want in de beginjaren van de 20ste
eeuw werd de koers op de eerste zondag van mei verreden, terwijl de
boeren pas in de late herfst of in de vroege winter genoten van hun
feestmaal.
slachtfeest
Op de site van het Kampioenschap van Zürich komt Walter Grimm,
een pionier onder de Zwitserse wielerjournalisten, met een meer plausibele
verklaring. "In het begin waren de wegen stoffig en in de regen
modderig en vol slijk; absoluut niet te vergelijken met de asfaltwegen
van tegenwoordig. Toch had je in de jaren twintig al een deelnemersveld
van honderden renners. Massale valpartijen waren schering en inslag.
De pechvogels hadden ontvelde en bloedende ledematen. Het zag er uit
als een slachtfeest."
"De renners bestreden elkaar op de zware fietsen en onder ongunstige
omstandigheden op leven en dood. Het was een sportieve slachtpartij.
De renners slachtten zichzelf en elkaar echt. Daarom spreekt men in
de volksmond nog steeds van de Züri-Metzgete."
lijden en afzien
Het lijden en afzien is tegenwoordig van een andere orde. Niet het
wegdek, meer het hoge tempo (en wellicht de warme weersomstandigheden)
zullen zondag veel coureurs de das omdoen. Maar evenals bijna negentig
jaar geleden zullen de renners geestelijk en lichamelijk worden gesloopt,
alleen zal er geen bloed maar zweet vloeien. |
|
|