|
Janica Kostelic: de koningin en trots van Kroatië |
07-02-2003 |
Skiën
is haar werk, gouddelven haar hobby. Janica Kostelic combineert beide
dingen zoals alleen echte sterren dat kunnen. De Kroatische heeft
op haar 21ste bijna alles al gewonnen. Alleen een wereldtitel ontbreekt
nog. Maar daar gaat, als het aan haar ligt, in St. Moritz verandering
in komen.
In Kroatië kan ze amper meer onbekommerd winkelen, of rustig
door de straten van Zagreb cruisen in haar peperdure
Jaguar. In het trotse Balkanland wordt ze gezien als de verpersoonlijking
van succes. Broer Ivica - inmiddels toch ook een gevestigde naam in
het alpine-skiën - staat voorlopig nog in de schaduw van zijn
zus. Daar heeft hij overigens geen enkel probleem mee.
De
successen van de familie Kostelic zijn vooral te danken aan de enorme
inspanningen die vader Ante zich heeft getroost. Hij - ooit een vermaard
handballer - leidt zijn zoon en dochter met harde hand naar mondiale
triomfen. "Dankzij hem hebben we dit bereikt", gelooft Janica.
Zij en Ivica groeien in Zagreb op ten tijde van de bloedige Balkan-oorlog.
Geld is er in huize Kostelic niet. De familie slaapt soms noodgedwongen
in een krakkemikkige auto of in een tentje in de open lucht. Geld
voor ski's is er desondanks wel, maar niet voor de ski-lift. "Dan
gingen we lopend de berg op", herinnert Kostelic zich.
Als kind heeft Janica constant ruzie met haar ski's. "Ze viel
steeds en was de andere kinderen op de berg alleen maar tot last",
vertelt moeder Marica. "We dachten dat ze het nooit zou leren."
Op haar negende wordt Janica lid van SK Zagreb. Vanaf dat moment neemt
haar loopbaan een enorme vlucht, zijn de andere kinderen een last
voor haar.
Als
junior steekt ze met kop en schouders boven de rest uit. In het seizoen
96-97 zorgt Kostelic voor een primeur door alle 22 wedstrijden waarin
ze aan de start verschijnt, te winnen. Ook verovert ze de Topolino
en de Pinokkio - de twee meest prestigieuze juniorentitels - op zowel
de slalom als de reuzenslalom.
Haar entree in de wereldbekerwedstrijden verloopt eveneens stormachtig.
Na negen WB-races beklimt Kostelic - een kind nog - al de hoogste
trede van het rostrum. De media reppen voor het eerst van het bestaan
van een 'Kroatisch wonderkind'. Het zou niet de laatste keer zijn...
Toch speelt ze op de Winterspelen van Nagano (1998) en de WK in Vail
(1999) geen rol van betekenis. De mediahype en alle daarbij horende
aandacht verlammen haar.
In datzelfde jaar lijkt een zware crash tijdens een training in St.
Moritz Kostelic' carrière vroegtijdig te beëindigen. Haar
rechterknie ligt volledig in puin. Maar Kostelic (en haar al even
eerzuchtige vader) wensen zich niet zomaar over te geven. Bijna drie
maanden na de valpartij staat ze alweer op de ski's. "Ik heb
nimmer geloofd dat die blessure het einde van mijn loopbaan zou betekenen."
Maar ze skiet elke wedstrijd nog steeds met pijn.
Hoewel
ze in het seizoen 2000-2001 sterker is dan ooit en acht slaloms op
rij wint - een record dat ze deelt met Vreni Schneider - worden de
WK in St. Anton een flop. Maar dat compenseert ze een jaar later op
de Winterspelen in Salt Lake City. Met drie gouden en een zilveren
medaille - een unicum in het alpine-skiën - keert ze huiswaarts.
De hele wereld weet dan wie Janica Kostelic is. In Zagreb wordt ze
als een vorst onthaald. Zo'n honderdduizend Kroaten juichen haar toe
op het Ban Jelacic-plein. Broer Ivica pakt zijn gitaar en zingt voor
haar. Voormalig topvoetballer Zvonimir Boban verwoordt de warme gevoelens
die het volk voor haar koestert als volgt: "Jij bent onze koningin,
ons geluk en onze trots."
Het wachten is nu op die ene, nog ontbrekende titel. En wat is daarvoor
nou een mooier podium dan het oord waar haar loopbaan bijna abrupt
werd afgebroken?
|
|
|