|
 Zijn
palmares is met een dikke laag goud omlijnd. Stephan Eberharter
(33) heeft thuis in Stumm bakken vol eremetaal liggen. De Oostenrijker
heeft daar echter hard voor moeten werken. Zijn imposante loopbaan
bestaat niet alleen uit successen, maar zit ook vol tegenslagen
die hij steeds weer overwint.
Wat heeft hij eigenlijk niet gewonnen? En waar komt zijn naam niet
voor op de erelijst? Stephan - Steff voor intimi - Eberharter kan
er zo geen passend antwoord op geven. Hij wil er ook geen antwoord
op geven. Wat geweest is, is geweest. Eberharter denkt slechts aan
de volgende dag.
Het is zijn levensmotto. Al vanaf het moment dat hij zich onder
de mondiale elite schaart, inmiddels ruim tien jaar geleden. Eberharters
ster rijst snel. Op 21-jarige leeftijd is hij al een ster in het
skicircus. Met twee wereldtitels in 1991 brengt de nieuwkomer heel
Oostenrijk in vervoering. Het land heeft, zo weet iedereen, een
nieuwe skikoning. De opvolger van de legendarische Karl Schranz
is opgestaan. En hij komt uit Tirol.
 Eberharter
kan de immense druk die er op hem komt te liggen echter niet aan.
Daarnaast achtervolgen blessures hem constant. De Oostenrijkse skibond
laat hem in 1996 dan ook als een baksteen vallen wegens gebrek aan
resultaat en vooruitgang. "De skisport maakt je, of breekt
je", is het koele commentaar van de toenmalige bondscoach Werner
Margreiter. Eberharter is gebroken, maar niet verslagen. "Ik
heb daarna nooit overwogen met skieën te stoppen", bekent
hij later.
Hij knokt zich terug in de nationale selectie, skiet al snel weer
een winnende koers. Samen met landgenoot Hermann Maier domineert
Eberharter de snelle nummers. Bij de Winterspelen van Nagano in
1998 levert zijn doorzettingsvermogen hem het zilver op bij de reuzenslalom.
Achter Maier. Maar nu, bij absentie van zijn rivaal die vanwege
een motorongeluk uit de roulatie is, is hij de alleenheerser.
 Het
seizoen 2001/2002 wordt een lange triomftocht. Eberharter wint de
kristallen bol die hoort bij de eindzege in de wereldbeker, grijpt
daarnaast de macht in het individuele klassement van de afdaling
en de Super G. In Salt Lake City bestijgt hij vervolgens de berg
Olympus, via een gouden race op de reuzenslalom. "Zoiets win
je niet als je het geloof in jezelf hebt verloren", verklaart
hij zijn succesverhaal.
Zondag keert de Oostenrijker na een absentie van een kleine maand
weer fit en gretig terug op de skipiste. Want na een voortvarende
seizoensstart, die hem vijf overwinningen opleveren, wordt hij op
15 december opnieuw met tegenslag geconfronteerd. In Val d'Isere
gaat hij met hoge snelheid hard onderuit. Aanvankelijk wordt voor
een gescheurde kruisband gevreesd. Het blijkt achteraf mee te vallen.
Een kneuzing en een forse bloeduitstorting, dat is alles, zo bijkt
na consult bij een arts in Innsbrück.
 In
Bormio meldt hij zich twee weken na de crash wel aan voor de afdaling,
het eindigt in een fiasco. Eberharter haalt de finish niet. "Maar
de knie is nu weer volledig hersteld", verduidelijkt hij. En
dus rekent hij zich zondag in het Sloveense Kranjska Gora weer tot
de favorieten. "Het wordt tijd dat ik weer wat punten ga pakken
voor de wereldbeker", vindt Eberharter, die de dans in het
algemeen klassement zelfs na een absentie van drie weken nog soeverein
leidt.
|
Hoofdpunten
pagina