|
Mark Tuitert is de treurnis eindelijk voorbij |
02-01-2003 |
Hij
belandt na zijn slippertje op het EK allround in Baselga di Piné
in een schier oneindige, donkere tunnel. Mark Tuitert is van huisuit
weliswaar een beroepsoptimist, maar ziet de zin van zijn schaatsbestaan
- zeker nadat de ziekte van Pfeiffer ook nog eens vat op hem heeft
gekregen - soms somber in. Nu is de Holtenaar de treurnis eindelijk
voorbij.
Mark Tuitert maakte op het NK allround, onlangs in Assen, een triomfantelijke
rentree. Met een tweede plaats achter Gianni Romme, maar voor Rintje
Ritsma, sluit hij een periode van ruim anderhalf jaar vol kommer,
kwel en twijfel af. "Eindelijk", verzucht hij in de Drentse
hoofdstad met pretoogjes.
Het levert hem een plaatsbewijs op voor het EK in Heerenveen, waar
doorgaans het beste bij de Nederlandse afvaardiging naar boven komt.
"In een vol Thialf een allround kampioenschap rijden is een droom",
zegt Tuitert. "Ik heb die droom al van kinds af aan, toen ik
op mijn twaalfde Falko Zandstra tegen Johan Olav Koss en ook Rintje
Ritsma zag schaatsen."
Tuitert
geldt - ondanks de tegenslag die hij ondervond - nog steeds als één
van de grootste talenten die Nederland rijk is. Anderhalf jaar geleden
leek hij zijn belofte tijdens het EK in Baselga di Piné al
in te lossen. De Holtenaar leidt na twee afstanden soeverein, maar
gaat op zijn favoriete afstand, de 1500 meter, hard onderuit. Weg
titel, weg droom. De traditionele glimlach maakt plaats voor een oceaan
vol tranen.
De glijpartij is er één met verstrekkende gevolgen.
Want Tuitert wil het verloren gegane terrein zo snel mogelijk goedmaken.
Hij traint zich - geheel overeenkomstig zijn karakter - drie slagen
in de rondte. Bezeten en met maar één doel. Nooit is
er iemand - ook trainer Peter Mueller niet - die hem afremt. Hij negeert
de vermoeide signalen die zijn lichaam afgeven. "Peter bleef
erop hameren dat het goed ging, dat alles goed zou komen en dat ik
goed bezig was. Hij heeft me niet over de kling gejaagd, ik heb me
over de kling laten jagen", beseft Tuitert nu.
Onder
leiding van Jac Orie, die Mueller afloste, werkt Tuitert gefaseerd
aan het herstel. In alle rust en met overleg. Het gejaagde is er vanaf.
Het vertrouwen komt langzaam terug, de vorm eveneens. Op het NK afstanden
begin november volgt de bevestiging. Tuitert haalt er op de 1500 meter
het brons op. De bloemen gaan naar moeder, de zoenen naar vriendin
Helen van Goozen en de dank naar Orie.
Op het kunstijs van Assen voltrekt zich vervolgens de definitieve
wedergeboorte, vindt ook Tuitert. "Als je in zo'n wereldveld
als hier aan de start stond tweede wordt, dan mag je toch wel zeggen
dat je terug bent aan de top." Precies zoals gepland. Want het
NK vormde één van zijn voornaamste speerpunten. "Ik
wilde me er bij de beste vier van Nederland scharen." In die
missie slaagt hij met vlag en wimpel.
Europa
dient weer rekening met hem te houden. Tuitert is hongerig, barst
van ambitie. Hij is daar waar hij in Baselga noodgedwongen ophield.
"En nog iets verder. Niet alleen lichamelijk, vooral geestelijk.
Mijn hart ligt bij het allrounden. Niets is zo mooi als een weekend
lang je wedstrijden rijden en te proberen alle vier afstanden zo goed
mogelijk te beheersen."
De eens gekooide tijger staat op het punt zijn rijk te veroveren.
Alleen iets later dan gepland.
|
| |