| Portret van Vojislav Kostunica |
Portret
van Kostunica
 Met
Vojislav Kostunica bracht de oppositie in Joegoslavië een compromiskandidaat
in stelling. Hij moest stemmen trekken bij de Servische nationalisten
en kans bieden op toenadering tot het westen om het isolement van
het land te doorbreken. Nadat Milosevic weigerde de verkiezingsnederlaag te erkennen, braken duizenden burgers de ban. Kostunica werd hun held, tegen wil en dank. Kostunica is niet erg charismatisch, hij glimlacht zelden, zijn toespraken zijn monotoon. In tegenstelling tot andere toppolitici loopt hij niet in dure kleding en laat zich niet in een dikke auto rondrijden. Daardoor wint hij sympathie bij de door oorlog en sancties verarmde Serviërs. Kostunica werd in 1944 geboren, als zoon van een rechter van het Joegoslavische hooggerechtshof die door de communisten uit zijn ambt werd verwijderd. Als jurist specialiseerde Kostunica zich in constitutioneel recht. Toen toenmalig leider Tito in 1974 een grondwetswijziging doorvoerde, protesteerde Kostunica tegen de vermeende beperking van de rechten van de Serviërs. Zijn eigen ervaring en die van zijn vader hebben van Kostunica een anti-communist gemaakt. Toen aan het einde van de jaren tachtig een meerpartijensysteem werd ingevoerd, richtte Kostunica mede de Democratische Partij (DS) op, die nu door Zoran Djindjic wordt geleid. Kostunica stapte er weer uit omdat de partij de Bosnische Serviërs onvoldoende zou steunen. Kostunica bleef echter altijd op afstand van de wegens oorlogsmisdaden aangeklaagde Bosnisch-Servische leider Karadzic. Kostunica richtte een eigen partij op, de Democratische Partij van Servië (DSS), en sloot in 1992 een kortstondig bondgenootschap met de charismatische Vuk Draskovic en diens Servische Vernieuwingsbeweging (SPO). De DSS bleef klein, en Kostunica weerstond in 1996 de druk uit eigen gelederen om zich aan te sluiten bij het oppositionele bondgenootschap Zajedno (Samen). Volgens sommigen was Kostunica 'derde keus', naast de 'natuurlijke' oppositiekandidaten Djindjic en Draskovic. Djindjic en Draskovic waren het echter oneens; Draskovic wilde niet eens meedoen aan een gemeenschappelijke presidentskandidaat van het oppositionele bondgenootschap DOS. Daarnaast was de draaikont Draskovic besmet door zijn samenwerking met Milosevic vorig jaar. Djindjic zat tijdens de NAVO-bombardementen in Montenegro, terwijl Kostunica samen met de Servische bevolking de bombardementen onderging. Tijdens de verkiezingscampagne laveerde Kostunica voorzichtig. Enerzijds veroordeelde hij de Verenigde Staten, de NAVO-bombardementen van vorig jaar, het internationale bestuur in Kosovo en het Joegoslavië-Tribunaal. Anderzijds wilde hij een nieuwe, democratische grondwet laten uitwerken en de economische banden met de EU aanhalen. Kostunica had straatprotesten voorspeld indien Milosevic zou weigeren hem als winnaar van de verkiezingen te erkennen. De oppositie wist het beste hoe zij Milosevic weg moest krijgen, meende hij. Daarmee haalde hij zijn eerste gelijk. |
Hoofdpunten
pagina
Overzicht
buitenlands nieuws |
